Op dag 3 stond de Essener und Rostocker hutte op het programma. Vanaf deze hut zou op dag 4 vervolgens de groep vertrekken voor de AlpenKonig route. De tocht naar de hut was prima, maar een beetje warm. Iedereen kwam goed boven. In het dal bleven Fugazzi en Henk Jan achter. Onderweg naar boven haalden de Koningen alvast een carabine op, dat zou Sigi weer gesleep schelen. Optimistisch zei hij over Mart: Er is schon gross! En hij kreeg ook een carabine.
Op de hut was het goed toeven, op het terras in de zon. Nog ruim voor het eten renden Rik en Arnold nog naar de Simonysee, vlak boven de hut.
Om 1900 begon het diner. De bel werd geluid en iedereen ging in een rij staan die de hele hut door kronkelde. Salade en soep was de eerste gang. Het smaakte allemaal prima! De tweede gang was schlipfkrapfen en voor de glutenvrije mannen was er een heerlijke curry. Desert was yoghurt met abrikoos, ook dat smaakte prima.
Sigi was inmiddels ook aangehaakt en kletste heerlijk mee. Over de vreemde wereld waar we in wonen en dat mensen klagen over te weinig tijd. Sigi zei: Zeit hast jeder genugend. Es ist nur ein ordnungssache. En zo is het. Diepman speelde een groot deel van zijn reportoir en dat was leuk en gezellig.
Het vinden van de juiste slaapvertrekken was niet gemakkelijk. Het waren 2 hutten die uiteindelijk aan elkaar verbonden zijn. Kruipdoor sluipdoor. Gelukkig vond iedereen de geplande slaapplek. We hadden aparte kamers, maar veel maakte het niet uit want zowel door het plafond als door de muurtjes heen, klonk alles. Gehoest, gebrom van Diepman, gesnurk van deze en gene maar vooral het omdraaien in de stapelbedden. Alles piepte en kraakte. Er waren dus wisselende ervaringen qua slaapprestatie.
