Allen thuis

Van bijna alle Uriallers hebben we vernomen dat ze veilig thuis zijn gekomen. Van Top en Diepman is het laatste GPS spoor bij een Eni bij Homberg. Maar later op de avond nog een berichtje in de chat dus we gokken dat we allemaal thuis zijn.

Het was een prachtige en speciale jubileum editie!

Dag 7 - Opruimdagje

Niemand had haast bij het opstaan. Er werd gefaseerd ontbeten en de gebroeders Vrielink braken hun tenten op, lopen gingen ze toch niet meer en hun familievakantie begint ook vandaag, in de Ardennen. Nadat ook zij hun ontbijtje hadden gehad, gingen ze er vandoor. 

Her en der werden tenten opgeruimd, wat niet meer gebruikt zou worden ging allemaal in de auto. Vanavond uit eten dus geen afwas meer in principe. 

Top en Boender liepen nog even naar de Stabant en Dries en Fugazzi brachten statiegeld terug en kwamen er achter dat Kopje Koffie niet betere koffie heeft dan ze bij de MiniMpreis hadden gehad op de ruhetag. 

Stiekem hadden ze bij kopje koffie ook meer gehad dan een kopje koffie. Er werd nog wat lunch opgemaakt en het venten meer laatste spullen begon. Elk jaar blijft er meer bestek achter. 

In de middag liepen Stefan, Mart en Arnold nog even naar een leuke geocache. Die is weer in the pocket. 

Boender en Top gingen afrekenen en daar bleek iets meer op de rekening te komen dan verwacht. Het tellen van de berg geld bleek nog ingewikkeld en er waren 3 Uriallers voor nodig. Het diner kon niet meer uit de pot.  Datzou Top later weer oplossen met een betaalverzoek. 

Het diner was weer goed. Ook de jagers die we 's middags bij de camping Bergkristal staan met twee geschoten bokken waren in dezelfde ruimte. Top bedankte iedereen weer voor de mooie week een daar werd op geproost!

Na het eten werd nog een klein Preglertje soldaat gemaakt. We wisten goed wat het was want Frau Dorer had ons allemaal een flesje gebracht met de groeten uit het dal. 

We waren later nog getuige van een bijzonder moment. De koppen van de bokken werden binnengebracht onder een doek. Deze werd op de tafel bij de jagers gezet en ze werden respectvol bekeken en op de foto gezet. Heel bijzonder om mee te maken. Ze waren content met de aandacht die we er voor hadden en we hebben nog goed met ze kunnen spreken. 

Het laatste bier werd verdeeld en Herr Dorer wilde het kratje wel inleveren en dat is mooi want de meeste autos zijn aardig vol. 

In de aufenthaltsraum was het vroeg stil. De eerste wekkertjes rammelen morgen rond een uur of 5.30

Dag 6 - Bergerseehutte

Natuurlijk moest er gelopen worden, het was prachtig weer. De gebroeders Vrielink bleven helaas wel beneden wegens blessures. Fugazzi trok ook een ander plan. Thijmen kreeg ongevraagd het advies om ook rustig aan te doen om zo zijn longen de kans te geven te herstellen. 

Gijs en Top zagen op deze dag hun kans om op de berg te slapen, zij vertrokken mooi vroeg in de richting van het Kleinbachtal, want daar haden ze verderop een mooie overnacht optie gezien. 

De rest vertrok mooi op tijd naar boven, in de rechtstreekse anstieg. Mart had niet de beste benen en zin en werd naar de camping teruggebracht. Daar had hij een prima dag op de camping met Rik en Henk Jan. 

De tocht naar boven was prachtig en het weer hield zich goed. Op de hut werd een specialiteit besteld: fleischkäse mit bratkartofln. Heerlijk! Het dreigde even op regen aan te gaan, maar de bui trok langs. Het werd weer zonnig maar het bleef rommelen in de verte. Stefan, Boender en Arnold liepen via de Panoramaweg en de Lasnitzenhutte terug. Even voorbij het hoogste punt zagen ze in de verte 2 figuren van de tegenoverliggende scharte af komen. Gijs en Top? Even later waren ze dichterbij en konden ze wat meer zien en werd bevestigd dat het tweetal zich naar beneden aan het rammen was. We zouden het weldra horen, de hut was binnen bereik. Dries en Diepman liepen ondertussen prima via dezelfde weg terug. 

Op de Lasnitzenhutte werd na een struikelpartij van Stefan (Vorsicht fallen!) een drankje genuttigd. Binnen een paar minuten kwamen Gijs en Top al aangelopen. De laatste maakte ongeveer dezelfde struikelpartij over hetzelfde draadje mee (vorischt fallen!). 

Omdat dit hun eerste hut was werd nog even spinatknödel en gulashsuppe genuttigd. Daarna volgde een onspannen afdaling terug naar de camping. 

Daar was al een aanvang gemaakt met het koken van Pilav. Omdat er 2 extra gasten waren, werd door de kook-ploeg nog snel extra eten gehaald in Prägraten. Inmiddels dreigde de regen en werd de tarp in stelling gebracht. De skottelbraai werd eronder gezet en daar werd verder gekookt. Rik fungeerde als een extra steunpilaar maar de wind won het van het doek. Snel werd de skottelbraai onder het afdakje gezet en daar werd verder gekookt. Het weer werd nu echt vies en snel werd het hoogstnoodzakelijke in veiligheid gebracht. Bordjes en bestek werden gegrepen en uiteindelijk werd de paella pan in de aufenthaltsraum gezet en werd er heerlijk gegeten. Chef Rik had een perfecte maaltijd afgeleverd. De 2 kilo rijst was echt te veel, 1 kilo belandde in de kliko, waar ook het overchot pasta terecht gekomen was. De schattingen lopen uiteen of 1 kg of 1,5 kg pasta voldoende is. 2 kg (gedroogd) is echt te veel voor een groep van 12.

Na dit wederom heerlijke diner, had Boender nog een quiz avond voorbereid. 8 rondes met vragen over muziek. We werden in 3 teams opgedeeld waarbij Fugazzi en Stefan en Henk Jan de groepsleiders waren. We begrijpen nog steeds niet hoe Boender meerdere keren uitleg over een bepaalde opdracht kon doen waarbij hij de enige bleef die het begreep. Dit werd door snel correctiewerk door de groepen opgelost. Het was erg vermakelijk en bij vlagen frustrerend (hoe heet die ook al weeer). De Duitse buren keken blij op toen de Duitse ronde langs kwam, de meeste groepen scoorden daar sowieso wel op dit onderdeel. Groep Fugazzi bleek uit te blinken in de vrouwengroepen en de DJ's. Alle Uriallers hadden volledige scores bij de gitarenharen. 

In de Dead or Alive ronde bleek slechts 1 dode artiest, de rest was, hoewel behoorlijk bejaard, allemaal nog in leven.

Precies om 2200 keerde de relatieve rust weer terug in de aufenthaltsraum. 

Niemand had nog zin in afwas en die belandde in de paella pan in de regen in

de voorweek. De avond eindigde ook nat, in de regen werden de tentjes opgezocht. 

Dag 5 - Ruhetag

Door diverse Uriallers sterk gewenst: Ruhetag. Dat betekend dat iedereen lekker doet waar ie zin in heeft en enkele Uriallers vinden het prachtig om de halve dag met het bereiden van een maaltijd bezig te zijn. Mathieu was chef stoofpot, ze begonnen om 1400 en uiteindelijk was dat om 20.00 pas klaar.

Enkele Uriallers waren in het zwembad in Virgen te vinden, waar het heerlijk vertoeven was. Andere Uriallers kwamen er achter dat Kopje koffie op woensdag óók zijn ruhetag had. Dries en Fugazzi kwamen uiteindelijk bij de Mpreis terecht waar ze een koffie dronken. En zo ook donderdag. Arnold knalde nog even met de Mountainbike richting Johannishutte, via het klimpark om de carabines in te leveren die niet gebruikt waren. 

Dan weer terug naar het eten. Team koken had bij Herrr Dorer stenen gehaald waar het Urial Grill rooster op kon liggen. Er waren kilo's aardappelen geschild en gekookt. Chef Gijs bereidde een speciale substantie voor die daar vervolgens doorheen gewerkt werd. Deze bestond uit boter, room, melk, zout en peper. Erg smakelijk, pomme-puree!

De stoof (à lá Jonnie Boer) met een speciaal kruiden-trek-zakje voor de kruidnagel, smaakte femomenaal. Frau Dorer was uitgenodigd maar kon wegens drukte niet aanschuiven. Er werd een bordje voor haar opgeschept en nadat zij deze fantastische sterrenmaaltijd had geproefd, vroeg ze om meer en gaf een pannetje mee. Ook haar man en zoon moesten hier van proeven. Volgens Boender senior was ze helemaal enthousiast over het feit dat Gijs in een sterrenrestaurant werkt en dat ze daar alles over wilde weten. Andere Uriallers denken dat het een effect geweest is van een super trotse vader die uitvoerig over de prestaties van zijn zoon vertelde. 

Dag 4 - AlpenKonigroute en Türmljoch

Al voor 6 uur was er volop activiteit in de hut. Midden in de nacht was het belletje van de voordeur al een paar keer gegaan voor de super vroege vogels en zonsopkomst luitjes. 

De Koningsgroep vertrok scherp om 6.30, ganz gemutlich. Uitgezwaaid door Mart en Arnold. Het zag er prachtig uit, allemaal in gelid. 

Het begin was rustig opwarmen, waarna een pittige maar ook leuke beklimming van het graadje volgde. Dit leverde spectaculaire beelden op. Daarna volgenden prachtige weides met veenpluis en mooie meertjes elkaar op. Jan Willem, Rik, Gijs, Diepman en Boender hadden een prachtige dag. Stefan, Thijmen, Dries Mart en Arnold liepen via het Turmljoch naar de Johannishutte. Ook een prachtige tocht met mooie uitzichten. Thijmen zag op een gegeven moment de hut zo'n beetje liggen en ging er met een sneltreinvraart naartoe. Onderweg naar boven had hij het zwaar gehad met hoesten en zo, de route naar beneden met lekkere muziek en een flinke pas. Hij kwam dan ook als eerste aan op de hut. De rest van de ploeg volgde snel en er werd lekker gegegeten. Thijmen kreeg eindelijk zijn zo gewenste kaiserschmarrern en de afdeling glutenvrij at lekkere currywurst mit pommes. Het Nederlandse stel dat we op de E u R hutte al gezien hadden was bij ons aangeschoven, in de schaduw (want je fikt weg daar op het terras als de zon schijnt). We kregen nog veel tips voor Berlijn van de dame en het bleek geen stel te zijn maar aangetrouwde familie. En allebei fan van de bergen en zo liepen ze samen een mooie huttentocht. 

Dit clubje nam de huttentaxi naar beneden omdat de afdaling te voet vanaf de Johannishutte erg vervelend is (brede grindweg). Onderweg werd nog een stelletje opgepikt die een verkeerde afslag hadden genomen en eigenlijk op de Bonn Matreier hutte hadden moeten zijn. Wij hebben nog steeds geen enkel idee hoe ze dan bij de Johannishutte terecht zijn gekomen. Wij vermoeden dat dit niet zonder ernstige na-ruzie zal blijven, zo klonk het in elk geval. 

Op de camping was in eten voorzien, pasta met saus. Dat was heerlijk terugkomen.

Dag 3 - Essener und Rostockerhutte

Op dag 3 stond de Essener und Rostocker hutte op het programma. Vanaf deze hut zou op dag 4 vervolgens de groep vertrekken voor de AlpenKonig route. De tocht naar de hut was prima, maar een beetje warm. Iedereen kwam goed boven. In het dal bleven Fugazzi en Henk Jan achter. Onderweg naar boven haalden de Koningen alvast een carabine op, dat zou Sigi weer gesleep schelen. Optimistisch zei hij over Mart: Er is schon gross! En hij kreeg ook een carabine. 

Op de hut was het goed toeven, op het terras in de zon. Nog ruim voor het eten renden Rik en Arnold nog naar de Simonysee, vlak boven de hut. 

Om 1900 begon het diner. De bel werd geluid en iedereen ging in een rij staan die de hele hut door kronkelde. Salade en soep was de eerste gang. Het smaakte allemaal prima! De tweede gang was schlipfkrapfen en voor de glutenvrije mannen was er een heerlijke curry. Desert was yoghurt met abrikoos, ook dat smaakte prima. 

Sigi was inmiddels ook aangehaakt en kletste heerlijk mee. Over de vreemde wereld waar we in wonen en dat mensen klagen over te weinig tijd. Sigi zei: Zeit hast jeder genugend. Es ist nur ein ordnungssache. En zo is het. Diepman speelde een groot deel van zijn reportoir en dat was leuk en gezellig. 

Het vinden van de juiste slaapvertrekken was niet gemakkelijk. Het waren 2 hutten die uiteindelijk aan elkaar verbonden zijn. Kruipdoor sluipdoor. Gelukkig vond iedereen de geplande slaapplek. We hadden aparte kamers, maar veel maakte het niet uit want zowel door het plafond als door de muurtjes heen, klonk alles. Gehoest, gebrom van Diepman, gesnurk van deze en gene maar vooral het omdraaien in de stapelbedden. Alles piepte en kraakte. Er waren dus wisselende ervaringen qua slaapprestatie. 

Dag 2 - Sajathutte

 Sigi had zaterdag gezegd dat het een mooie dag zou worden, en dat bleek ook te kloppen. Een hele mooie dag voor de Sajathutte (2600m). In een mooi mars tempo stieffelde de groep naar boven. En met prachtig weer. Hoe hoger we kwamen hoe warmer het werd want we kwamen boven de boomgrens. Helaas hadden we wel wat mensen die niet mee naar boven gingen. Fugazzi, Dries en Henk Jan kozen voor de Stabant. Stefan moest alle registers open gooien maar kwam wel mooi binnen de tijd aan. Mart liep gemakkelijk naar boven en haalde een nieuw hoogtemeters record. Ook Thijmen liep lekker maar op het laatste steile stukje vielen zijn benen uit. Dat bleek mee te vallen want ook hij haalde de hut met gemak.

Op de hut heerlijk gegeten en gedronken onze terugreis leidde ook langs de Stabant. Daar was de gebruikelijke chaos nog groter dan anders. Er bleek een personeelslid ziek en de beste man moest alles alleen doen maar kwam er niet helemaal door. Toch kwam onse bestelling, die 2x was aangevuld, keurig door. Gewaarschuwd door een klap onweer zagen we nu wel wat regen aankomen. De glazen werden snel geleegd en het ging verder naar beneden. 

Daar trad het uoui protocol in werking vanwege een kleine capaciteit van douches. Namelijk maar 2 bij de heren. Dus: urialler out, urialler in. Dat leek goed te werken totdat de aanvoer stokte en 2 andere camping gasten een wachtplek pakten.  Iedereen was nipt op tijd gedouched en we konden aanschuiven in gasthof Islitzer.

Na een prima diner werden er nog wat spelletjes gespeeld in de aufenthaltsraum 

Dag 1 - Aankomst

Kleintje aankomst.

Alle Uriallers zijn weer veilig in Hinterbichl aangekomen. De eerste lichting had stralend weer en het werd steeds minder. De laatste groep trof al regen en veel wind bij aankomst. Die tenten werden met vereende krachten in de regen en wind opgezet.

We wisten dat Stefan Thijmen mee zou nemen, maar niet hoeveel Thijmen. Ruim 1 meter 90 is hij! Daar is heel wat pokon bijgedaan sinds de laatste Urial!

Stiegl was er al voldoende en Dries en Fugazzi hadden ook voor een lekkere doch voedzame maaltijd gezorgd: broodje knakworst met zuurkool. 

Het is feest dit jaar. We vieren 25 jaar Urial! Daarom zijn er slingers, vlaggen en waren er ook verschillende geschenken. Dries had voor alle Uriallers een prachtige flesopener gemaakt, met opdruk! En genummerd. Top en Boender hadden kamerjassen laten maken en zo was het een feestelijk begin. Janwillem overhandigde Gijs nog een gegraveerd Urial koksmes omdat hij geslaagd is voor zijn koksopleiding. 

In de aufenthaltsraum was het nog gezellig napraten. 

Morgen vroeg op, 8 uur vertrekken we naar de Sajathutte zodat we het zo lang mogelijk droog houden en op tijd zijn bij Islitzer.

Dag 7 - Croix de Fer

Rik had gisteren ook al een fantastische dag uitgezocht, ook vandaag had hij een mooi programma. Met het treintje naar Vallorince, daar met de kabel omhoog en een waar toppen en colletjes festijn met als klap op de vuurpijl de Crois de Fer, in Zwiterserland. 

De opstart verliep na de bonte avond wat rustig (vooral laat). Van Diepman was al niks meer te zien, hij had de boel muisstil afgebroken, hij had al de avond ervoor het meeste ingepakt. 

Ontbijt deden alleen de glutenvrijen, Rik en Fugazi hadden wel zin in een broodje van de bakker. Het inpakken duurde toch wel even maar we kwamen eindelijk aan de wandel. Vaste stop bij de waterpomp en toen naar het dorp. We bleken nog behoorlijk wat tijd te hebben voor de trein, dus Rik ging nog even zijn horloge halen en er was nog tijd om met Fugazi de boodschappen voor de avond te doen. Dan was dat maar gedaan en Fugazi zou op de camping blijven vanwege een nu toch wel behoorlijk overspannen enkel. 

We troffen elkaar op het station en werden vlot naar Vallorcine gebracht. Ons getreuzel bleek helemaal niet erg geweest te zijn; er was tot 10 uur onderhoud uitgevoerd, en de liften draaiden dus nog niet zo lang. Kaartjes verkopen was erg ingewikkeld bleek, want het duurde per persoon best lang. Toen we eindelijk kaartjes hadden gingen we dus met z'n driën met de lift omhoog. Vooral aan het eind mooie uitzichten. We startten dus ongeveer op 1950 meter. Eerst via een breed pad, later over een breed uitgesleten wandelpad (TourMontBlanc) gingen we richting Tête de Balme (2321), LArolette (2330) via een naamloze col naar Croix de Fer (2343). De wandeling naar die top was slechts een paar honderd meter maar wel behoorlijk alpine. Er stond ook een waarschuwingsbordje op de naamloze col.

Mart wilde dit laatste stuk niet doen dus Rik ging eerst op verkenning en haalde vlot de top en het kruis. Heel blij kwam hij terug, het was fantastisch met dito uitzicht. 

Na een korte conversatie ging ook ik (Arnold) dit sluitstuk mee maken. Het was prachtig! Inderdaad prachtige uitzichten, lekker technisch lopen. Mart werd ondertussen door Rik en de natuur bezig gehouden. Sprinkhanen vangen, blauwe bessen eten, de tijd vloog om.

Een makkelijk loopje bracht ons vervolgens naar een hut die nét in Zwitserland ligt (dus betalen in Franken). Refuge du Col de Balme (2204). 

Daarna ging het rappo klappo (groepen mensen inhalend)  naar beneden en we zaten in no-time weer in de lift. 

We bleken eerst (bordje) de trein net gemist te hebben dus zouden we een uur moeten wachten. Maar vanwege een incident was de trein verlaat en zou hij alsnog komen.

Tegen de verwachting in kwam er een trein uit de richting van Argentiere dus wij dachten, dat is hem niet. Rik hoorde een dame iets vragen over Chamonix en daar werd bevestigend op geantwoord. Navraag leerde dat dit inderdaad richting Chamonix en dus Argentiere ging. Met nog ergens een extra lange stop vanwege een tegentrein ging het verder voorspoedig. 

Het was heet in Argentiere. Het was ook erg warm op de camping. Fugazi had verkoeling gezocht onder een boom. 

Er werd even wat gedronken en gegeten en toen werd mooi op tijd gestart met koken, altijd wel een gezellig klusje op de camping. Dankzij de paella pan op de skottelbraai, ging het bakken ook voorspoedig. Het werd nasi met kip en kalkoen spiesjes. Eitje er bij en een augurkje, een heerlijke afsluitende maaltijd. Na al een geweldige mooie dag. 

De afwas werd ook snel afgewerkt zodat we konden beginnen met opruimen. Het meeste camping spul, de tarp, kledingtassen, alles staat al in de auto's. Morgen alleen nog een losse tas, slaapzakken, kussens, matrasjes en de tenten. 

Nadat alles zo'n beetje geregeld was, dronken we op het terras nog even een drankje, ook Mart mocht extra lang opblijven, morgen kan hij nog genoeg slapen. 

Dat was een gezellige afsluiter van een hele mooie Urial week. We hebben wel veel aan de missende Uriallers gedacht. Bijvoorbeeld als er een quote gemaakt werd dachten we aan Kiers, bij een vol compost toilet aan Top. Enzovoort. 

De wekkers staan morgen om 6 uur en dan gaat ieder zijns weegs. De heren Meulenbelt gaan nog naar Sursee om hun gerepareerde auto op te halen, dat drukt zo 1,5 uur extra op hun reistijd. Rik blijft in Frankrijk en Fugazi zal het eerst thuis zijn, althans in zijn ouderlijk huis in Emmen.