Zondag 31 juli, Wodenalm. Inlopen

Zondag 31 juli 2016

De dag voor de inloper,dus we hadden ruim tijd om lekker ontspannen te ontbijten. Best wel handig na de bijpraatavond. De skottelbraai kwam weer van pas en Top Jr. maakte voor iedereen die het wilde ruim eieren met spek volgens een geheime lokale spekmengverhouding (Mathieu zou het goedkeuren, 50-50).

Het was bewolkt en Niederslagradar apps lieten allemaal blauw zien, allemaal regen dus. Toch zat dit de meest doorgewinterde Urialler niet lekker. Wat vind jij, gewoon lopen? Ja... vroeger keken we naar de lucht en zeiden we we gaan niet hoog, het is weliswaar bewolkt, maar het is droog, gaan dus.
Binnen luttele minuten stonden alle Uriallers met de rugzak gepakt en wel klaar. In een zeer onlogische verdeling van personen vs auto's kwamen we vlot op de bestemde lokatie. De weinige sputters die er vielen werden genegeerd.
Verderop werd ook een afslag genegeerd. Dat was niet slim. Een deel van de groep stond in een bos, op een soort van pad maar ook niet echt meer een lekker pad. Telefonisch contact gezocht met de vooruitlopers en het was duidelijk dat er een korte backtrack getrokken moest worden. Korter dan we dachten en we knalden daarna weer lekker door de bossen. Op een of andere manier kwam de hut sneller dan gedacht en daar werd een ruime pauze gehouden. De terugweg verliep met eerst nog een waterig zonnetje, later zette vooral het waterige gedeelte door en moesten ook de regenjassen er bij aan worden getrokken.
De Islitzer werd gereserveerd en in het zonnetje werden de nodige biertjes genuttigd met natuurlijk droge worst.
Quote van de dag was van Fugazi. Op de vraag of hij meer een stijger of daler was zei hij: ik ben meer een hoogtelijnloper.
De route van morgen gaat ons naar de Zupalsee hutte brengen, via het Wetterkreuz en de Wetterkreuzhutte.
Met nog wat biertjes, whisky, koffie en nog wat schnaps word momenteel de dag afgesloten.

De eerste dag

Zaterdag
De dag des vreugdes, ofwel formeel dag 1 van de 15e editie van Urial. Voor elke Urialler, al dan niet beginneling, een dikke vette glimlach vanwege al dat wat komen gaat.

Top Jr en Top Sr. propte als eerste onder zacht gegrom wat broodjes naar binnen, dit vanwege een bar slechte nacht. Een warme kamer en het chemische proces van het weizenbier maakte dat de billetjes van beide topjes die nacht overuren draaiden en ja dat wordt dan toch bezuurd met minder uurtjes slaap.

Enfin, toen de club vanmorgen compleet was en Jan licht zwetend rond het bedenkelijke ontbijbuffet op zijn gemak aan het rond scharrelen was, werd hij aangesproken door de Wirt. Van wat voor soort groep hij onderdeel van was? Jan vertelde trots maar overtuigend dat hij met zijn Godenzonen op pad was. De uitbater van de Franziskaner keek naar de groep Uriallers en merkte op:"Ze lijken niet echt op elkaar". "Nee natuurlijk niet", zei Jan "Mijn Godenzonen komen allemaal van dezelde Urial-oermoeder, maar edoch, zij heeft wel elke Uraialler zijn unieke eigenschappen en uiterlijk meegegeven". Tsja daarhad de wirt niet van terug!

De reis werd weer verder aangevangen danwel gestart. Na de immer vlotte reis kwamen de Alpen al in beeld (en ja dan gaat het hart sneller kloppen), en werd Thurn Pass vlotjes bedwongen. Rik die het stokje van Stefan overgenomen heeft qua auto, schrok even, want gezeik met ander blok waar airco niet op past, haperde even. Aha geen probleem de handel werd gepakt en Millhill ropte de motorkoppen als een echte idiote Fransman en ramde wat aan wat slangen en snoeren en blokken. De Skoda van  Rik liep daarna als een zonnetje ever since
Toen het "Virgin dal" rustig binnen gereden werd kwam al snel de bekende Spar in beeld (jaja van die posters en de pinda's) De sociale te werk gestelde man die iewat krom loopt ging bij het aanzien van dorstige Uriallers gelijk rechtop lopen (deze Godenzonen verrichten inderdaad wonderen) en haastte zich naar het magazijn. Al snel kwam hij met vier kratten stiegl aangekruid. Daarna nog 2 extra voor de zekerheid, allemaal hup in de auto van Rik en daarna heel snel in de welbekende plomp.

Daarna volgde het welbekende ritueel, bier openen, de Urial kreet (er schenen, wederom, een aantal vrouwelijke omstanders ongewild spontaan te applaudisseren) en toen in alle rust de tenten strak opzetten.
Het Hengelo team kwam als laatste aan, ofwel het Urial team was toen compleet. Dit laatste is een belangrijk facet, omdat op dat moment de Urial cirkel weer rond was.
We besparen de lezer de het geoliede kookteam, de in een oogwenk gedane vaat, het proosten op de aankomende week en de toespraken van enkele Uriallers, inclusief het uitdelen van de formele Urial kledinglijn.
Wat rest zijn de oeroude, magische en helende verhalen uit de Urial oudheid vanwege een editiebundel. Deze verhalen blijven overigens onder de Uraillers. En dat is niet voor niets.

De 15e editie, tevens jubileumjaar, is geboren. En hoe! Terug op het nest, dat beloofd wat....










Regenbui

Dag1

Om stipt 11:37 meldt Diepman zich bij casa Jan Top. Een druk bellende, doch uitbundig zwaaiende, Jan gebaart "kom binnen"! Diepman vraagt Geesje of ze Jan wel een week kan missen. Na al die jaren went het, Jan vraagt niet eens meer of ie weg mag ;) Vlak daarna komen Top jr en Arnold binnen. Een het jaarlijkse blije Urial weerziensritueel volgt. Snel de auto inpakken. Lichte paniek ontstaat.
JW: Arnold, heb jij een koelkast?
A: Ja, hoezoe?
JW: ik heb ook een. Wat zit er in die van jou?
A: eeehm, yoghurt enzo. Hoezoe?
JW: ja, waarom neem ik die van mij mee dan?
A: Weet ik niet, jij hebt 'm ingepakt. Past ie niet?
JW: jawel
A: nou dan.

JW: is ook zo. Klaar :)

Een kop koffie met krentenbrood en in een druilerig regenbuitje verlaten we Exloo.
Weinig bijzonders te melden over de heenreis behalve dat er veel aan de weg gewerkt wordt en dat het geen mooi weer is. Na de eerste tankbeurt klaart het op en vervolgen we onze weg. Na een paar uur crossen is het tijd voor de tweede tankbeurt, Arnold heeft de tank bijna leeg. Diepman moet ook plassen, vrij nodig zelfs. Het eerste tankstation wordt gemist. Sr en Jr zijn druk in gesprek en Millhill en Diepman worden het niet eens over de juiste afslag. Geen probleem, elke 25 km is er een tankstation. Tweede tankstation heeft geen gas. De druk bij Diepman loopt op, hij pakt alvast 70 cent.

Nog 25 km. Bij de afrit kijkt Arnold zorgelijk. Hij geeft gas maar er gebeurt niets. Gaspedaal is nog steeds aanwezig. Stationnair in de eerste versnelling hobbelen we naar het terrein op. De auto stopt. Diepman sprint weg en roept: ik kom je zo helpen maar ik ga eerst wat anders doen. Arnold opent de motorkap, de gaskabel is gebroken. Iedere Urialler die een blik onder de motorkap werpt trekt dezelfde conclusie: "Ik zie het al, hij doet het niet". Arnold vindt een metalen buisje, knijpt de gebroken kabel (het betreft hier een originele Renault kabel die een jaar geleden vervangen is) met een waterpomptang aan elkaar en we kunnen weer verder.

Na een klein uurtje komen we aan in het pittoreske dorpje Dettelbach. Er ontstaat enige verwarring. Rik en Mark zijn er nog niet maar we hebben honger. Het is beleefd om te wachten. Van wachten krijg je honger. Top belt, ze zijn op 750 meter afstand. Zolang kunnen we wel wachten. Het weerziens en kennismakingsritueel volgt. Rik maakt indruk met zijn schoenen die het beste beschreven kunnen worden als een stuk om zijn voet samengesmolten autoband. De honger is gestild, de koffie is genuttigd. Tijd voor een slaapmutsje.

De eerste quote is ook genoteerd:

Mill:"Als ik dat zou zeggen, zou ik liegen."
Top Jr:"Jij mag best een keer liegen hoor"
Top Sr vult aan:"Je gaat er niet direct dood aan"

15e editie staat voor de deur

• Nieuw logo is ontworpen
• Vlaggen zijn ontworpen en geleverd
• Hoodies met nieuw logo zijn ontworpen en geleverd
• Site is aan flarden
• Route voorstellen zijn doorgesproken
• Reischema krijgt vorm
• Tenten schema is redelijk klaar

Deze week zullen de laatste inkopen gedaan worden bij de slagers en de bevers van deze wereld

en dan...

start de 15e editie.

Chauffeur	Auto	Passagiers	vertrek datum
Top Jr	PHEV	Top Sr	29 juli
Millhill	Safrane	geen	29 juli
Dries	Passat	geen	29 juli
Fugazi		Kiers en Kiers	30 juli
Stefan	Astra	Boender en Boender	30 juli
Rik	Auto Rik	Mark	29 juli
Diepman

Laatste dag

De laatste dag Urial is ook nog het bloggen waard.

Hans had al weer brood gehaald en 1 voor 1 meldden de Uriallers zich voor het ontbijt. Dat smaakte weer prima. Toen werd er besproken wat we zouden gaan

doen. Naar een meertje, via ferrrata of allebei. Het werd anders; vertrekkend vanaf een dorpje dichtbij, half uurtje lopen (dat leverde behoorlijk veel
protest op van 1 Urialler) en dan via ferrata doen. Dat was een super plan. Het was wel warm op vrijdag, gelukkig was de wandeltocht in de koelte van het bos naast een rivier en de klimwand is op het noorden gericht. Ook bleven 2 Uriallers achter op de camping. De jongste om te zwemmen en de grappigste om lekker een boekje te lezen.
Het was een prachtige wandeling vanuit Villar d'Arêne naar de start van de via ferrata. De hoogtemeters zaten eigenlijk vooral in het begin door een

afdaling naar de rivier en daarna weer meters hoogte winnen om vervolgens redelijk vlak te vervolgen.
De wand was snel gevonden en aan de voet van de beklimming werden de materialen in gereedheid gebracht. In inmiddels vaste volgorde bestegen de Uriallers de bergwand, een uitdagend parcours met veel beugels en veel lucht, enkele keren zelfs met overhang, spannend maar tof! Na enkele meters klimmen konden we
de 2 niet klimmers eenvoudig naar het terras dirrigeren, dat konden we vanaf de grond niet ontdekken, vanuit de hoogte prima. Brug over, rechts! Begrepen! klonk het.
Halverwege de klim werd er geevalueerd. De groep was bijeen en er werd links en rechts een slok water verdeeld, reepjes werden verstrekt en daarna ging het weer volle bak omhoog. Vanuit de hoogte werd ook het terras nog gefotografeerd, daar waren zowel Jan als Fugazzi op te ontwaarden.
De terugweg van de klim was nog gevaarlijker dan de klim zelf. Waarschijnlijk hebben we een afslag gemist, of die Fransen hebben een vreemd gevoel van veiligheid... Uiteindelijk belandden we veilig beneden. Fugazzi en Jan liepen ons al tegemoet en direct bij de start van de route terug naar Vilar d'Arêne herenigden de groepen tot 1 groep.
Vlot ging het terug naar de auto's die tot bakovens waren omgetoverd in de Franse hitte.
Nog een biertje in 't kamp en er werden links en rechts al wat opruim werkzaamheden gestart. Gijs had alles al keurig ingepakt, hij was als eerste klaar.
Het diner in het plaatstelijke etablissement was voortreffelijk. Hadden we ons voorbereid op 1 verplicht menu, bleek de hele kaart open te liggen. We zochten de lekkerste dingen uit en Gijs bestelde zonder aarzelen een Oceane, een salade met garnalen. Hij is zijn leeftijdsgenoten ver voorbij!
Urial 2015 werd geëvalueerd, highlights, verbeterpunten alles om het volgend jaar weer beter te doen. Iedereen was dik tevreden, vaakgenoemde highlights waren de overnachting en de maandagtocht.
Na het diner werden de laatste restjes opgeruimd inclusief de laatste 10 hamburgers die tijdens het ontdooi proces de hele koelkast van Top in een bloederige toestand hadden veranderd. Niet laat dook iedereen het nest in voor de broodnodige rust voor de lange reis.

hen en werum

*** de urial groep valt een voor een om. Normaal volgt er nog redigatie op redigatie, maar nu gaat de blog rauw en puur op het internet ***

Drie jaar hing het idee al in de lucht, vandaag ging het ervan komen: overnachten op de berg. Vantevoren was uitgezocht dat we dat in dit gebied mochten doen: kamperen was verboden, maar bivakkeren was toegestaan, of zoiets. 'Dat betekende dat we rond zonsondergang de tenten mochten opzetten en rond zonsopgang weer moesten opbreken. In de voorbereidende periode waren al de nodige foto's rondgestuurd van de meest complete berguitrusting met de minste kilo's.

Het plan was: rustdag, op het gemak pakken van de spullen en dan om 1400 vertrekken. Zo gezegd zo gedaan. Er werd heerlijk rustig genoten van 't mooie weer, leesboekjes en spelletjes werden uit de tassen gehaald en zo werd invulling gegeven aan de traditionele rustdag.

Het was rustig totdat rond lunchtijd enige roering ontstond: de alijd zo georganiseerde Kiers was zijn conactlenzendoosje kwijt. Tafels werden nagespeurd, kleding werd tot drie keer toe nagelopen en tenten werden geinspecteerd. De activiteiten van de avond ervoor werden doorgenomen, maar t geheugen was was troebel door de nodige versnaperingen. Kiers was zo aan het eind van zijn alternatieven dat hij zichzelf genoodzaakt voelde de vuilniszak om te keren. Met een nauwkeurigheid waarvoor menig forensisch expert een grote bewondering zou hebben, sorteerde hij de inhoud op naam, kleur, gewicht en volume, maar het leidde niet tot de verlossende vondst. Bebrild de berg op was de enige keus...

De tocht de berg op was loodzwaar voor de uriallers. Hij was lang, hoog en het was heet. De extra bepakking hing als een molensteen om de nek.

Medical emergency situation category intermezzo

Met de col d'arsine in zicht raakte de expeditie in een merkwaardige medics expeditie. Head of the collumn was ex colonel Top. Top Jr zat in een soort trance. De hoogtemeters en de warmte en de teringzware rugzak hadden de honderd procent concentratie er was geen ruimte voor iets anders in zijn hoofd dan het bedwingen van de berg en het bereiken van een bivak plek. In de hoofden van de andere uriallers ging het niet veel anders. Het team was verdeeld in twee groepen. Front collumn (Top Jr, WouZ, Kiers)
Plotseling dook er een duo op voor het team. Het tweetal bestond uit een jongeman en een jonge vrouw. Colonne marcheerde door. De man van het duo begon te praten tegen Top Jr. die reageerde nauwlijks vanwege de trance. De man praatte driftig door. Top kwam uit trance. "Vous parlez Anglais/"maar dat was niet het geval. De man wees op het rechterbeen van de vrouw. Top werd nu echt geactiveerd. Niet door het mooie vrouwenbeen, maar door de wond op het onderbeen waar het bloed uitgutste. De uriallers gingen uit trance en in een proffesionele bijna militaire staat. Althans, dat vinden ze mooi om te denken. Top gaf een duidelijke korte instructie aan WouZ die achterhem liep. "WouZ, medkit, chick heeft poot kapot, bloed" WouZ liep achter Top en begreep direct de ernst van de situatie. WouZ heeft zijn medkit achterop zijn rugzak hangen met klitterband. Zonder tijd te verspillen draaide hij zich om en Top rukte in 1 haal de medkit van de rugzak. HAalde hier verbandspul uit en overhandigde dit aan de man. Zelf het meisje verbinden leek wel leuk, maar als proffesional  doe je dat niet. Toch waren WouZ en Top niet tevreden. De kerel klungelde en de uriallers grepen in. "You have to desinfect first" Snauwde Top. "Ok"antwoorde de man gedwee. Het meisje, de patient, leek aangeslagen. Top blerde in zijn mic"Julia Tango for MikeHotel"...."MikeHotel hier"... "Heb jij nog wat betadine over na het Fugazi debakel?"... 'Ja, plenty'.... "Please standby, hot package coming in in 4 minutes". WouZ en Kiers en Top stapten aan de kant "Walk further for 200 meters, there you will retrieve further treatment". Daar aangekomen stond millhill al klaar met de betadine nadat in de achterhode van de Urialkudde een hongerklop nipt in de kiem gesmoord was.  Met een keurig doekje werd de betadine goed opgevangen die ook hier weer overvloedig stroomde. Het duo wilde daarna door naar beneden om de wond te laten hechten omdat het anders een lelijk litteken zou worden. Ineens gaf de man 2 cm aan bij de diepte van de wond, tja, dan moet je misschien geen risico nemen. Better safe than sorry. Het duo daalde vervolgens rap af. Geen meertje met z'n tweetjes in een klein tentje, want dat was het plan.

* abfahrt
* zware tocht
* gletsjermeer
* keuze locatie

Het was tijd om de unaniem verkozen plek om te dopen tot urial-campsite. Met trillende handjes van enthousiasme werden backpacks omgekeerd. Folie werd van sommige de nagelnieuw materieel gescheurd en de tentjes werden opgezet. Met onopvallende, maar keurende blikken werden de onderkomens van mede-uriallers gekeurd. Conclusie: prima spul. voor die prijs.

Om onze aankomst en overtocht te vieren werd er geproost met warme cup-a-soup. Zo lekker smaakte die instant soep nog nooit. Bijkomend voordeel dat hiervoor het nodige water voor werd opgemaakt. Janwillem en Arnold moesten hierdoor wel op een water-supply-run en konden - ach wat vervelend - hun waterzuiveringsfilters uitproberen. Korte tijd voor zonsondergang verdwenen zij getweeen op een missie waarvan ze nog geen benul hadden aan welke gevaren ze zich blootstelden....

Intermezzo ---Waarschijnlijk had hij ons al vanaf het dal gevolgd...

Hij kende het terrein op z'n duimpje....en wist waar hij bedachtzaam moest manouvreren en waar hij ongezien meters kon maken. Spiedende ogen hielden al ons bewegingen nauwlettend in de gaten. Zodra wij ons kamp opsloegen zocht hij een plekje vlakbij ...dichtbij de geur van zweterige Uriallers...een geur die hij nog nooit eerder had geroken, maar wel een geur die zijn oerinstincten wakker hadden gemaakt. Zijn meester had hem geleerd om nooit zijn tanden in een ander dier te zetten, maar die geur bracht het in de war. Klopte het wel wat zijn meester hem al die jaren had geleerd??? bestond er een ander leven dan het leven wat hij nu leidde??...rust had hij nodig ..en hij ging liggen ..vlakbij de geur ...de geur van Uriallers.

Een oplettende Urialler zag hem opeens liggen met een bot in z'n bek. Meerdere Uriallers kwamen kijken naar het witte gedrocht. Hij was niet onder de indruk van ons en bleef ons recht in de ogen aankijken. Nu waren de Urialles verward. Wat wilde dit witte wezen? ... was het hem om onze droge worsten te doen? ...waren er meer in de buurt en zat hij gewoon te wachten op zijn soortgenoten?.'s Nachts hoorden wij geritsel rond onze tenten ...zachtjes grommen van het witte wezen ...of was het toch het snurken van Kiers  en Stefan??? . Niemand durfde zijn tent uit ,zelfs MillHill niet ondanks dat hij niet lekker in zijn tent lag. Beter niet waterpas in je tent dan opgevroten worden door het witte wezen zal MillHill wel gedacht hebben.

De volgende dag kwamen we weer oog in oog me het witten wezen toen hij braaf zijn werk deed in de schaapskudde.

Moraal van dit verhaal : Met Rum meer fantasie.

Na terugkomst van de watermannen was het water aan de kook en dat ging in de speciaal daarvoor bestemde zakken. 8 minuutjes wachten en er waren heerlijke maaltijden. Tai chicken, stamppot en nassi. Ook was er een portie zeer goed smakende pasta carbonara. De porties waren ruim voldoende en er werd driftig gedeeld. Zo werd het een soort Urial buffet.Het was fantastisch. Als toetje had Diepman een verrassing. Hij had een half varken meegenomen, keurig in peperkorrels verpakt. Dat werd dankbaar door de inmiddels bijna verzadigde Uriallers genuttigd.
Na het eten werd er nog wat gelurkt aan meegenomen heupflaccons en toen was het al snel na 2300 en werd het materiaal nog eens aan een definitieve test onderworpen. 

quote: en dan staan we in het midden van de nacht op om de zonsopgang te fotograferen

Na een roerige nacht, door een ieder weer anders beleefd, was er die prachtige zonsopgang en werder op de magnefieke brander van Diepman weer een bak water warm gemaakt wat door een paar lepels toevoeging van Top een heerlijke bak koffie werd. Het ontbijtje was ook prima: een plak mueslibrood en de resten van 6 muesli repen. Was het prima op uit te houden.
We liepen vrij makkelijk naar de hut toe die we al eerder hadden bezocht en daar werd een bosbessentaartje met een kop koffie genuttigd. Vanwege het tijdstip en de warmte werd er voor gekozen niet nog volgende hutten te bezoeken maar terug te gaan voor bbq en quiz. De gok die moest worden genomen was; komen we de andere groep tegen of hebben die hun plannen ook omgegooid. Gelukkig kwam het goed. Gijs werd al vanuit de verte gespot en weldra werden de groepen verenigd. Natuurlijk waren er over en weer grote verhalen te vertellen die ook nog een beetje werden gepimpt. Een verhaal wat al snel werd getoetst was de schaapskudde. Die was er inderdaad. Een hele grote kudde. En daar moesten we dwars tegenin. Arme schaapjes.

Steekbeest

reveille - Om 7:00 werd Stefan gewekt door een dikke scheet van Diepman die gehurkt voor zijn tas zat. Het idee was om de reveille ten gehore te brengen, maar de uitvoering kwam niet verder dan een langgerekt laag *prffftrrt*. Stefan antwoordde grinnikend met een welgemeend "Goedemorgen'. De dag was begonnen. Voor het ontbijt had Hans met Gijs overheerlijke pain cereale, ruimschoots voor 8 uur geregeld. Millhill besloot om twee extra schepjes koffie in het filter te gooien wat ervoor zorgde dat Stefan binnen twee slokken transformeerde in een ADHD-er onder invloed van speed en cocaine. Tijdens het ontbijt werd de route voor de dag bepaald. Het weer was onzeker en er zat een goede kans in op regen rond 14:00
Splitsen - De groep werd verdeeld. Jan Top en Fugazi liepen een alternatieve route terwijl de overige Uriallers voor een straf klauterklimmetje van 600m in het eerste uur gingen. Geheel traditiegetrouw werd voor de tweede dag op rij de verkeerde parkeerplaats gekozen wat meer wandelplezier opleverde. Klimmetje was prachtig. Terwijl de Uriallers stonden te genieten van de salmiakballetjes van Gijs, mueslirepen en het prachtige uitzicht werden ze langzaam opgegeten door vliegende mieren. Tijd om door te lopen. Toen het klimmetje achter de rug was en het mooi glooiende deel van de wandeling kon beginnen betrok het weer en werd met gezond boerenverstand de afweging gemaakt tussen doorlopen en teruglopen. Doorlopen betekende dat dezelfde weg weer teruggelopen moest worden, er was geen mogelijkheid tot het lopen van een rondje of het aanpassen van de route. De regenjasjes gingen aan en er werd besloten om terug te lopen. Een natte Urialler is geen blije Urialler. Dat past niet bij het concept van droge worst.
Na de afdaling wilden Stefan en Millhill nog een geo cache opzoeken. Gijs wilde, na het stellen van enkele vragen als 'is het dan heel erg ver' en 'is het erg steil' ook wel mee.
De cache lag op een zeer bijzondere plek. Bij een kapelletje dat tot 15 meter nadering nog volledig aan het zicht onttrokken was. Tot zijn grote vreugde vond Gijs het kleine kokertje met daarin de officiele cache log. Het uitzicht was prachtig. Daarna ging het cache team de overwinning vieren met een cr鋯e. In een onooglijk etablissement kwam een frisse serveerster vrolijk de bestellingen opnemen. Dit ging in twee etappes want de lijst met mogelijkheden was behoorlijk lang. Stefan gaf Gijs nog snel een spoedcursus Frans waarna Gijs in vloeiend Frans zijn bestelling deed. Hij kreeg complimenten voor de uitspraak en nog een lief lesje uitspraak waarna het perfect was. Na dit heerlijke hapje stapte het cache team in de auto, en snel er uit bij een lokale attractie: een uitzichtspunt waar je 5 meter op een plateau boven een honderden meterers diepe afgrond hing. Dit gaf een prachtig uitzicht. Ook werd in een volgende stop de camping nog van boven gefotografeerd.
Teruggekomen op de camping waren Jan en Fugazi al klaar met het opruimen en de afwas. Jan had de vrijgekomen tijd besteed aan het bestuderen van het vlieg- en vechtpatroon van de wesp. Op alle droge worst, nectarine en bier kwamen nl wespen af. Hans had een booby trap gemaakt van sinas en een bierfles waar de meeste wespen met alle zes poten intrapten.
Ondertussen kwamen Stefan, Millhill en Gijs terug van het geo-cachen. Die hadden ze gevonden en ze hadden zichzelf beloond met overheerlijke crepes met vulling. De chef was "tres content' met de reactie van de uriallers.
Top nam een slok van zijn bier. Op zich niets bijzonders. Wel bijzonder was dat hij luid vloekend het bier uitspuwde en een soort onbeholpen klompendans begon onder het uitkramen van termen die het meest leken op "gowvewdomme", "kufbeeft" en "de angew ziwt ew nof in". In zijn bier was een wesp geslopen en die had Top in zijn gehemelte gestoken. Na een, voor Top begrippen korte, overtuigingsperiode van 10 minuten werd besloten om de huisarts te bellen. Die was er niet, maar de assistente zou een terugbelafspraak inplannen. Binnen 2 minuten had Top de arts aan de lijn. Argumenten als 'ik voel me prima', "ik ben niet allergisch" en "hij heeft me niet zover achterin gestoken" beinvloedden de diagnose niet. Geen gelul Top. Je moet gewoon even naar de huisarts in het dorp. Top had er niet veel zin in, maar als de specialist advies geeft dan volgt ie dat op. Nadat Top had vernomen dat de plaatselijke huisarts Christine heette steeg de zin. Hij kon bijna niet wachten tot 7:15. De capucijners werden uitgesteld tot nader order. Top jr en sr vertrokken richting dorp terwijl de Uriallers in spanning achterbleven. Welk lichaamsdeel zou geamputeerd moeten worden? Om de spanning het hoofd te bieden werd begonnen met de voorbereidingen voor de capucijners.
Na een half uurtje kwam Top in paniek terug. Wie heeft er een paar tientjes voor mij? De pin automaat is kapot en ik moet de arts betalen. Geen probleem, Hans bood redding. Overigens was er geen reden voor paniek, Top was prima in orde en hoefde verder niets aparts te doen.
Stefan, Kiers en Gijs waren in alle consternatie een wedstrijd vliegtuigje vouwen aan het uitvechten. Gijs won met een straatlengte afstand op snelheid en afstand, terwijl Kiers met de originaliteitsprijs aan de haal ging.
Diepman had in afwachting van de capucijners een indrukwekkend stuk peperworst gehaald. Een mid-sized Afrikaans dorp kan daar een half jaar lang van leven, maar de Uriallers hakten in 30 minuten de halve worst weg.
Jan Top maande tot matiging van de peperworst. Er kwamen capucijners aan en je moet je eetlust niet bederven als de capucijners in aantocht zijn. Iedere Urialler droeg zijn steentje bij tijdens het koken en Jan was hoopvol dat 5 potten capucijners en 2kg katenspek genoeg zou zijn om 9 hongerige Uriallers het zwijgen op te doen leggen. Het drie  gangen maaltijd bestond uit: Een voorgerechtje (Capucijners met spek), een hoofdgerecht ((Spek met capucijners) en een nagerecht (spekjes met capucijnertjes).