3 x 3

Titel:


9 uur weg. Dat was het plan. En dat lukte ook: om 8 uur zat iedereen met grotendeels ingepakte tas aan tafel en stipt om 3 minuten over acht kwam Hans aan met de buit: 3 heerlijke baguette au cerial en een pain de campagne. De koffie kwam in voldoende hoeveelheid door de filters en het smaakte allemaal perfect.
Om 9 uur liepen we naar de autos die ons vrolijk ronkend naar het startpunt brachten. Oh ja, wel via een zeer pitoreske route waarbij de spiegels van de Duitse vervoersmiddelen aan weerszijden de huisjes toucheerden. Het had makkelijker gekund maar dit was leuker! Ook qua parkeren had het makkelijker gekund, maar ook dit loopje langs een prachtig blauw stuwmeer was een mooie toevoeging.

De omgeving was prachtig: via een mooi dal met aan alle kanten watervallen ging het meter voor meter omhoog. Tot we op een soort van plateau kwamen. Daar was het breed en relatief vlak: prachtig! Hier graasden de pinken er vrolijk op los. En het waren slimme beesten want ze hadden niet hun voedsel ondergepoept maar het pad gebruikt als toilet. Maar dit mocht de pret niet drukken. We liepen mooi door tot we op de plek van de bronnen van de Romanches kwamen. Hier werd halt gehouden. Een echte duidelijke bron was niet aan te duiden maar de droge worst bood uitkomst. Het was wel tijd om een foto te maken, met mooi uitzicht op een gletsjer. Top had een strategie. Hij deed of hij de juiste positie probeerde te vinden om de groep op de foto te zetten met de berg/gletsjer op de achtergrond. En precies op het juiste moment vroeg hij een sportieve vrouw, die net haar tocht weer wilde vervolgen, om een foto te maken. Dat wilde ze. Ook deze Francaise maakte van het fotograferen een sport. Maar dan ook heel serieus. Waar we gisteren een kniebuiging voor de beste resultaten zorgde, werd deze keer een split en een spagaat ingezet. Dit zorgde voor focus bij de Uriallers en het resultaat zal later ook met trots worden getoond.

Op de terugweg bedacht Gijs ineens dat hij zijn telefoon mistte. Dat ging gepaard met wat zuchten en een voorzichtig 'he daar baal ik van'. De hele tas ging op de kop en het oordeel luidde: ik ben hem kwijt. Net toen besloten was dat Gijs terug zou voor een zoekactie bleek dat ie toch in een vakje zat. Probleem opgelost.

De auto's stonden nog op hun plek en die brachten ons weer veilig op camping. 1 team had nog wat boodschappen gedaan en een reservering gedaan voor het eten. De pizzeria. Een mysterie wat nog niet is opgelost is waarom de deuren aan de zijde van de auto van Hans en Top volledig open stonden.

Gijs was ondertussen het tweede voorwerp kwijt; zijn zakmes. Hij was hier al eens door gewaarschuwd, en het mes was al gevonden door een opmerkzame Urialler. Later op de middag werd hij mooi voor de gek gehouden doordat hij met zijn eigen mes (alsof het van iemand anders was) een aantal flesjes opende. Natuurlijk kreeg hij zijn mes terug. Hij pakte direct al iemand terug door zijn vaste grapje te herhalen door een flesje water te serveren in plaats van een biertje. Er zijn nog 8 Uriallers die er nog in moeten trappen dus hij kan nog even verder.

Top Jr. heeft last van GAS ..niet het normale Urial gas maar van Gear Acquisition Syndrome wat resulteert in spullen die je eigenlijk niet nodig hebt.In geval van Top jr. is dit dus een hangmat die hij graag aan de groep wil demonstreren. Zijn plan is om de hangmat tussen 2 bomen te spannen en dan daar een nacht in door te brengen. Om te voorkomen dat hij nat zou worden sloopte hij onze mooie tarpopstelling en verplaatste hij alles naar zijn hangmat. Voor de zekerheid heeft hij ook nog een reserve tent en kan hij ook nog bij zijn pa in de tent.Verder heeft hij ook een waterdichte zak voor kleding paraat staan naast zijn slaapstek.
Terwijl het plan tot stand kwam en de gevolgen voor de groep duidelijk werden: geen droge plek om te eten...ontstond er een discussie over de lengte en breedte van de tarp van Top. Iedereen schatte in dat het zo'n drie bij drie was. Hans zei dat het minstens 4 was en wist het vrij zeker met zijn timmermansoog. 80% zekerheid. Er werd een liniaal gepakt en er werd gemeten.3 meter. Bij Hans was dit niet voldoende. Heb je wel goed gemeten? Of heb je de inches kant gepakt. Nee, mm staat er op. Niet voldoende. Meet zelf maar dan. Hans nam een wandelstok als meetinstrument dat zeer zorgvuldig gecalibreerd erd met behulp van de liniaal. Het hoge woord kwam er uit: jullie hebben gelijk: drie meter.

Hans edit: "Voor Stefan ging de controlemeting met de wandelstok boven de pet. Dit gaat allemaal veel
te snel riep hij verbijsterd. Maar de overige uriallers (aldus Hans zelf dan) waren het eens met de controle en
de zaak werd met algemene stemmen afgesloten."

De pizzas waren ontzettend lekker maar het wachten, ruim 1,5 uur, was wellicht niet wat we er van verwacht hadden. Grotere groepen kunnen ze kennelijk niet aan. Gijs ging hierdoor iets later dan gepland naar bed, en op een of andere manier direct daarna alle Uriallers. Op 2 na: de blog moest nog af en er was ook nog een flesje leeg te maken. 

First Blood

Vandaag was de inloop dag. Je lichaam moet natuurlijk wennen aan de ijle lucht en bovendien moet de stress van de reis even uit het systeem. Op het Urial camp, alle tenten staan in een oude vertrouwde vorm "Cirkel", werd iedereen langzaam wakker. Kontenkrabbend, geeuwend kwamen de mannen uit de tenten. Strakblauwe hemel, prachtig uitzicht op de gletsjers.

Het ontbijt werd ingezet: als een ervaren geoliede machine werden thermosflessen vol koffie gezet en werden de broden netjes in plakken gezaagd. Het weer was goed en dus zat de hele groep in het ochtendzonnetje te genieten. De kaarten werden bestudeerd en de er werd unaniem besloten een lekker inloop tochtje te gaan maken aan de oostzijde van de camping, richting La Meije. Rustig werd alle equipment uit de diverse bakken, zakken, tassen en kofferbakken gehaald. Communicatieapparatuur werd op elkaar afgestemd en schoenen nog even snel in het vet gezet. Na een positief advies van een Belgische vrouw vulden Jan en Arnold de waterzakken met water dat er toch wel erg melk-achtig uit zag.

Het dorp werd in de loop naar het startpunt van de route verkend. De bakker is aanwezig en werd aangeduid met Pain. Ook is er een supermarkt, die werd aangeduid als alimentation. Deze woorden moet je dus niet op z'n Engels uitspreken/begrijpen want dan klopt het toch niet meer met wat het voor stelt. Rare jongens die Fransen.
De route werd snel gevonden en de Uriallers waren en route.
Na een melding van een hekje volgde snel een 'hut gevonden'. Helaas bleek het een zomerwoning van een boer, zonder terras, bediening en bier. Om een en ander te compenseren werd er daarom maar op een muesli reep geknaagd en ging er een slok fris water achteraan.

Na enige tijd verscheen er een vriendelijke Francaise met een jonge hond. Bescheiden nam ze enige afstand maar nadat ze zag hoe met de nodige inspanning getracht werd een groepsfoto te maken vroeg ze of ze dat voor ons kon doen. Dit werd met enthousiasme ontvangen. Ze maakte er nogal wat werk van, vanuit 10 verschillende posities werd vanaf de grond en ook staand uit de hand met Fugazis nieuwe camera gefotografeerd. Hij zei dat het goed gelukt was, binnenkort op de site te zien.

Op de terugweg van chalet de chal vachere leek alles koek en ei. In licht verspreide colonne formatie werd de afdaling aangevat. Vredig gekeuvel over ditjes en datjes van 9 uriallers. Alle onderwerpen werden even weer besproken, soort jaarlijkse update. Hoest met de vrouw? Wat voor auto heb je nu? Hoe ist op werk? Je kent het. Vredig tafereel.

Totdat er plotseling door de wokkie tokkie in lichtelijk geemotioneerde, doch dwingende toon werd gemeld "Stoppen!" Colonne stopt. Er werd echter geen verdere informatie verstrekt. De voorste groep werd ongeduldig. "Waarom stoppen we?"..... antwoord: "Er is en gewonde". ... stilte...  "Medische ondersteuning nodig".... "Exacte berichtgeving graag, wie is gewond?, wat is de vermoedelijke verwonding, en hoe is de verwonding ontstaan"...... "Fugazi, snijwonden, vallen".... "Wat is er nodig?" .... "Betadine en verband"... WouZ en Top hadden een verbandtrommel in de tas en bedachten zich geen jiffy en sprintten met fanatisme de berg op. Aangekomen op de plaats delict zagen de mannen echter dat Fugazi al verzorgd werd.Als een kind zo blij was MillHill in de weer: na 15 jaar ongebruikt meezeulen, kon eindelijk de Betadine uit de verbandkoffer worden gebruikt!. De  wonden werden met betadine overspoeld, want tijdens de enthousiaste en een beetje zenuwachtige behandeling was de dop van de betadinefles van millhill was eraf geschoten. Een beetje bruin en beteuterd kon Fugazi weer verder.

Achteraf bleek dat tijdens de behandeling MillHill's fotocamera door de charmante meesterdief Top sr. was geroofd. Zelf blijft hij bij hoog en laag beweren dat MillHill deze zelf op de grond had achtergelaten. Door wroeging (en een te slechte internetverbinding met zijn marktplaats account) zwichtte Top sr. en zodoende kwam de camera weer in handen van de rechtmatige eigenaar.

Na het nodige glibberen en glijden werd vaste grond gevonden. Daar splitste de groep zich op wegens logistieke redenen: er moest nog bier in de plomp. Het andere team ging naar de vvv en daarna naar het terras. Na het nodige 'zijn jullie er al'? Kwam het bierteam ook op het terras en daar bleek nog steeds geen bier te zijn. De Schatsmeister nam zijn taak serieus en in het beste Frans werd verzocht aanstalten te maken met het opnemen van de bestelling. Het kwam goed.8 Groot bier en een icetea werden weldra bezorgd. Het smaakte prima.
Gijs at ook nog een lekker bakje ijs.
Terug op de camping werd er een nieuwe activiteit ondernomen. De ene na de andere Urialler dreef in het zwembad. Top Jr. stak een droge worst in de broekzak van zijn zwembroek en dook het water in. In het water toverde hij de worst tevoor schijn en at lekker met Top Sr een heerlijke drentse worst in het water. Op de wal droogde iedereen prettig op in de zon. Gijs beweerde dat hij supersterk was. Toen Top Jr. wat bootcamp instructies gaf, viel Gijs snel door de mand. Nog geen 3 pushups.

Na het eten werd nog wat gedouched, perzik en chips gegeten en daarna werd er aangevangen met het koken. Plotseling dook er een spanjaard op met een hele stapel gitaren en het volgende moment zaten Diepman, Kiers en Stefan met veel enthousiasme op hun eigen meegenomen jukalilles te spelen. Af en toe klonk het best harmonieus. Pasta bolognese werd ondertussen vakkundig, in ruime hoeveelheid bereid en met de nodige camping improvisatie. Het smaakte heerlijk met de koele biertjes er bij.

Een bak koffie met nog een verdwaalde koek topte het maal netjes af. Diepman trok de fles meegenomen drank open en er werd afkeurend over gesproken en er werd gehoest. Geen goed teken.

Day 1, regen

Vrijdag 31 juli. KWartiermakers TangoPapa en MikeHotel knall'n in zuidelijke richting naar Swiss. Rond 18:00 werd een erg prettig duits restaurantje geinspecteerd en goed bevonden voor de warme hap. Top Sr. weerstond de vettigheid verleiding en nam kip met rijst. Mill en Hans waren een schoolvoorbeeld met vis en rattatouile van groenten. Top Jr. nam schitzel met patat en mayo.

Na deze oppepper werd de reis hervat. De wokkietokkie communicatie werd flink aangescherpt door Top Sr. Top Sr. heeft bij de luchtmacht zijn dienstijd uitgezeten en heeft de jonkies even geleerd hoe radio communicatie gaat. De auto voorop heet, net als de starfighters in formatie, "Alpha". De volger, of wingman, heet"Chicken". Voot je gaat communiceren meld je je eerst, en je meldt wie je wil spreken. Zoiets"Alhpa for chicken" en dan"Chicken voor Alpha" en dan"IN de A3 zit rare kerel", "ROger, chicken out".

Het duurde niet lang en er werd efficient gecommuniceerd en met een onmeetelijke preciesie werden de dames in de passerende auto's  en kwam de reis tot stilstand in huize Klinkhamer. Warm onthaal van Fleur, en al snel zaten de Uriallers in kwestie achter een lekker biertje die Klinkhamer buit had gemaakt aan de belgische kust slechts enkele weken eerder.

Klinkhamer zelf moest werken tot dik 23 uur maar toen hij aanschoof werd het serieuzere bier ontkurkt en werden de verhalen echt stoer.

Millhill zette zijn nieuwegekochte tentje op voor de nacht. Top Sr. dook in een groot schoon twee persoonsbed op de logeerkamer (Patser) zijn zoon op een luchtbed onder het raam naast hem. Waar Hans geslapen heeft is onduidelijk, ergens in de kelders onder paleis klink.

Na een heerlijk ontbijt, waarbij Hans van Henk-Jan een dik bord havermout pap kreeg voorgeschoteld, werd de reis hervat. Na wat gezoek naar LPG werd vlak voor de COl de Galibier het Urial inkopen bij de supermarkt ritueel uitgevoerd. Zie vorig jaar voor uitgebreide omschrijving.

Hans wilde niks eten verder.

Aangekomen bij de camping was het weer slecht. Regen regen regen. Snel werd stap 1 gezet en een fijne droge plek gecreerd met behulp van vier bomen, veel touw en een sjieke tarp. Daarna werden de tenten opgezet. Na het debacel van vorig jaar had Millhill zijn tent ff goed onderhanden genomen en ingesmeerd met eeh spul. Echter kwam na nog geen 5 min een verschrikte Mill onder de tarp. "Tent lekt". Het spul bleek echter gewoon tijd nodig te hebben dus na 20 min was de tent van Millhill kurkdroog. Van binnen dan.

Terwijl het kamp zo opgebouwd werd ineens gebeld door Wouz. Alhoewel Mill en Top Jr. tot vervelens toe hadden zitten drammen dat er een tunnel ingestort en dus afgesloten was, en Stefan en WouZ dit wisten en geprobeerd hadden deze tunnel te omzeilen, zijn ze dus toch voor de tunnel tot stil stand gekomen. Boender Jr. heeft uit frustratie nog even tegen de tunnel geplast, en toen werd de wagen gekeerd en de weg voortgezet.

Hans heeft een heerlijke Taglatelli Gorgonzola in mekaar gezet voor de groep. Er moest om de coleman benzine brander wel een constructie heen gebouwd worden om de reuzen pan te dragen maar dit was zo gebeurd.

Gijs, of zoals wij hem noemen, Gizmo, is ook weer mee dit jaar. Alleen, zijn vader had iets wat belangrijker was dus ging niet mee. Na het eten werd de checklist van zijn vader afgewerkt, Gizmo vond het allemaal wel beetje overdreven, hij was geen drie immers. Hmm jah goed punt, maar wij moeten het ook ff allemaal leren. Hij ligt lekker te slapen, en Top Sr. ook. De rest van de bikkels kletst nog wat met wijntje erbij. Denk niet dat het heel laat wordt vandaag.

Boeren

Om goed in de gaten te houden wat de boeren doen, hier is een handige link. Vandaag zaten ze op 'onze' route de boel in de brand te steken op de snelweg.

Urial 2015

De site is weer bijgewerkt! Zie hier voor de laatste reis en regel dingen.

Dag 7 - terugreis

Over de terugreis moet ook nog even wat gezegd.
De wekkers gingen vroeg. Heel vroeg. 5.30. Er werd koffie gezet, de laatste spullen werden in bakken gegooid en vlak voor 6 uur namen de eerste Uriallers afscheid van de laatste tentbewoner en metgezel (de tent van Dries was al op vrijdag met mooiweer ingepakt). Om 6 uur klonk er al kabaal in het dal, drie auto's stuurden hun neus naar het noorden, noar huus!
De tent werd rap opgeruimd, terwijl in het huis de boel werd opgeruimd en de laatste spulletjes gingen in de Renault.
Om stipt 7 uur, de schaduw van de slagboom hing nog op zijn plaats, gleed ook de Safrane de poort uit.
Vlot werden de bergen bereikt. Via de WhatsApp bleek dat er verschillende routes werden genomen. Diverse berichten bereikten de volgers: Munchen was geen goed idee. Dikke prut. Via Füssen ook vertraging. Het was al met al overal stikdruk en de mannen die 1 uur later vertrokken hadden al tientallen kilometers voor Füssen blokrijden. Ook was er dikke regen. Uit narigheid werd de route naar Garmisch Partenkirchen verkend. Mooie route, weinig verkeer maar allemaal kleine plaatsen en heel veel kilometers snelwegloos. De pas stond ook vol en bij Memmingen was het ook prut maar waarschijnlijk kostte het met elkaar wel veel meer tijd. De mannen bij München voetbalden nog even op de snelweg. Op tip van Dries volgden ze nog tijdelijk een parallel gelegen weg maar even later stond het al weer vast op de A9. We hoorden ergens: 20 km file op de a9 boven München in noordelijke richting.
Top in het kwardraad leek toch echt de beste route te hebben genomen. Zij kwamen als eerste aan. Rik werd door Fugazi in Rozendaal op de trein gezet en langzamerhand druppelden de Uriallers binnen. Hans en Arnold als laatste, om 23.30 werd Hooghalen bereikt. Om 0:14 gaf de laatste Urialler in Groningen het sein: thuus.

Dag 6 - Uitlopen en quizdag

Op vrijdagochtend, na een nacht waarin menig Urialler eens echt door kon harken was het weer stralend weer op het terras. Er werd uitgebreid van het ontbijt genoten. Toen kwam ter sprake wat we die dag zouden gaan lopen. Nou, het enthousiasme knalde er vanaf, het ene voorstel nog gekker dan het andere. En dat na een dag met monstertochten.

Uiteindelijk werd een combinatie gekozen van een klein rondje op hoogte en een rondje op het terras.

De Uriallers gingen licht bepakt tot onbepakt deze uitdaging aan. De zon scheen, wat kan er mis gaan? 2 ronkende leasebakken en een metsubsidie brachten ons, zonder onderweg extra batterijen te kopen, naar Pinzolo. Auto op de vrije parkeerplaats, de lift in en hoppa, naar tussenpunt 1. Daar splitste zich de groep: 1 in de bakkende zon op een bloemenweide waar allerlei gekke dingen gebeurden en 2 personen verkozen een schaduwrijke plaats. We moesten een half uur wachten voor de lift naar het bovenste station zou vertrekken. Het was een bonte verzameling mensen. Sommigen met hondjes, anderen met kinderen en jong en oud, alles was er. Its spectaculairs kan niet genoemd worden, het was gezapig. Omdat het nog steeds niet op was werd hier alvast droge worst uitgedeeld. Zo tegen het einde van de week waren ze extra droog dus extra lekker. We zaten het half uur allemaal zonder problemen uit.

De lift ging al 2 minuten voor schema in beweging, dat was wel uniek voor deze contreien, want de Pünktlichkeit is hier eender Oostenrijk. Zonder commando, alsof er een gezamenlijk bewustzijn bestaat, liepen we snel naar de lift en stapten we in. De stoeltjeslift (ontkoppeld) bracht ons verder naar boven, op 2100 meter, een hoogte waar Uriallers zich weer thuis voelen.
Erg mooi was het niet en het uitzicht werd met de minuut minder. Nog snel werd op de top de teamfoto gemaakt. Zoals wel vaker pas op de laatste dag.

Op een lichtelijk naar benedend stuk vals plat werd nog een wedstrijdje sprinten gedaan. In tegenstelling tot de eerdere wedstrijd werd deze gewonnen door millhill alhoewel daar nog over werd getwist want er was geen duidelijke bocht. Dat hij, vanuit zijn meegebrachte goed gevulde rugzak, een remparachute gegooid had werd kennelijk niet als zodanig opgemerkt. VOor degenen die het alternatieve scenario liever willen lezen: Top, Stefan en millhill kwamen tegelijk aan. Het was wel het laatste stukje naar beneden. Een stukje wat duidelijker vlak luidde vervolgens de stijging weer in. Om volledig onbekende reden sprintte Boender er met blote rug vandoor. Gevolgd door niemand. Toen hij ver voor de groep uit was werd hem duidelijk dat dit wellicht een vreemde actie was. Om een en ander te redden maakte hij toen maar een foto van de groep. Wat daar van geworden is weet haast niemand. De muur van wolken rond de bergtop werd alsmaar dichter. Uitzicht was nul. Het was ook koud. Bij de lift trokken de mensen die daar beschikking over hadden warme kleding aan. Een enkeling stapte met blote armen en benen de lift in, kort nagekeken door een hoofdschuddende liftmeneer die iedereen vriendelijk waarschuwde de hoed toch goed in de gaten te houden. Nog geen 10 meter na het lifthuisje was dat al niet eens meer te zien, en ook het bakje voor was met geen mogelijkheid waar te nemen. Het was een erg koude wolk. Al met al was dit de grootste ontbering van de dag en derhalve vermeldenswaardig. Onder de wolk was de temperatuur aangenaam. Maar het was nog niet lekker genoeg voor een terrasje, dus ook het middenstation werd overgeslagen. De cabinelift maar weer in. Het was een soepele overstap. De cabine ging snel en comfortabel. Een abrupte stop boven een mogelijk nieuw Urial onderkomen was de enige onderbreking.
Onderaan het liftengebeuren leidden de verkenners van een eerder bezoek aan Pinzolo ons naar het centrum. Maar niet nadat de onderzoekende blikken van een frisse Italiaanse moeder werden beantwoord door strak terugkijkende Uriallers. Het was immers vrijdag. Toen zij uit het zicht was was en groep die wat baggage in de auto legde weer terug was ging het op weg naar het centrum.

De waarschuwingen ‘daar is niks’ werden genegeerd door de nieuwkomers die het over namen. Men had dorst. Toch werd ook tijdens deze verkenning geen winst geboekt. Er werd een alternatief terras gevonden, wat om onduidelijke redenen werd afgekeurd terwijl Gijs al wel had gezien dat er ijsjes waren. Het onvermijdeiljke gebeurde. Het terras snackbar moest het ontgelden. Binnen een oogwenk waren de veel te kleine tafeltjes zodanig neergezet dat het nut had voor een grote groep met ruimte voor bier en broodjes. Er weren hamburgers en lokale specialiteiten besteld (Foccacia). En bier. De dames deden erg goed hun best en liepen het vuur uit hun sloffen. Het terras stroomde vol met andere Italianen. Geen enkele toerist. Kennelijk hadden we echt iets goeds gevonden. Dat bleek ook wel, de broodjes smaakten perfect en het bier was lekker. Gijs kreeg natuurlijk zijn ijsje, want ook die waren te koop in de snackbar. Als je met tafeltjes hebt lopen slepen dan zet je de boel ook weer terug. Tijdens deze taak, die vlot werd uitgevoerd, kwamen de dames naar buiten en volgde een applaus. Hadden ze nog nooit gezien. Vonden ze prachtig. Wij waren enigszins verbaasd. Zijn die Italianen en andere toeristen zulke horken?
Hierna volgt een unieke gebeurtenis. En masse gingen de Uriallers op souvenir jacht. Op een enkele na. Eén auto ging dus alvast terug. Rik spotte Italianen met ijs. Door middel van het meten van de ijsdichtheid werd de bron van dit lekkers gevonden. Een ijstent in een keldertje. Het was er stikwarm maar allerlei heerlijke ijssoorten werden verkocht. Eerst afrekeken en dan met het bonnetje bij de ijsschepper aangeven wat je wilt. Heerlijk!

Dries kwam als eerste terug met een tas met spek en wijn. Hij had op zijn strooptocht nog meer winkels met lokale specialiteiten gezien. Met hem als gids liep er nog een plukje mannen mee. Er werd onder anderen Lardo (Italiaans voor spek) gekocht. Dik wit spek met eek korst van Rozemarijn/zout en andere kruiden in een marmeren bak, afgedekt met een marmeren steen gerijpt wordt. Tip van een chefkok: cocquilles er mee omwikkelen. (inmiddels gedaan: ontzettend lekker, een krokant, zout korstje en een lekker zachte zeer smakelijke binnenkant. Natuurlijk de pan vet laten worden met wat uitgebakken Lardo.

Rik en millhill doken vervolgens de supermarkt in voor ingredienten voor een maaltijd. Na thuiskomst werd op de msr benzinebrander van Mathieu in etappes de maaltijd opgebouwd. Na een tijdje stond een grote pan met rode saus (met gehakt, duivelse salami, groente en tomatenpuree en veel kruiden en wijn). Dit werd onder toeziend oog van de chefkoks tot een acceptabel en smakelijk niveau gepruttelt. Ondertussen gingen er nog twee grote pannen met water op het vuur en werd water gekookt voor de pasta. Waarschijnlijk was het toch niet lekker genoeg, of het was te veel doordat we weinig gedaan hadden en al een broodje op het terras hadden gehad: er bleef wel een kwart - pan over.

Eindelijk kon de quiz beginnen. Het was een pubquiz. Daar doen Uriallers niet moeilijk over: dan moeten we wel in de kroeg zitten. De campingbar werd opgezocht. Onder het genot van bier en heerlijke wijntjes ging het van start. De zelfbedachte vragen van de Uriallers leidden tot hilariteit. De diversiteit en absurdheid werd met veel gelach ontvangen. Totdat er wedstrijdspirit begon te komen en her en der het mes tussen de tanden zat. Grote verwarring en veel gezoek bij een vraag van Dries over de Duitse vertalingen van titels van films van Bud Spencer en Terrence Hill.
Kennelijk interpreteren ze Engels daar heel anders of hebben ze er echt helemaal geen verstand van: want hoe maak je van “They Call Me Trinity”: “Die Rechte Und Die Linke Hand Des Teufels”. Rare jongens die Duitsers. Aangezien het origineel Italiaans is valt niet meer te achterhalen waar het mis is gegaan. Dries had waarachtig deze moeilijke vraag zelf wel goed.

Het werd later en later. En spannender. We kregen een half uur dispensatie van de barman wat we deze keer op tijd hadden gevraagd.
Een rode draad door de pubquiz was het uitvinden wat de vraagstellers waren. In elke categorie waren 12 vragen en elke keer waren de vragen in dezelfde volgorde van vraagstellers. Iedereen had geraden welke vragen door Dries waren gesteld.
Fugazi en millhill gingen in het begin aan kop. Met een lijstje waarop 10 goede antwoorden stonden schudden sommige teams al hun hoofd, lukt ons nooit!
Bij de wetenschappelijke vragen en de vrije categorie scoorden het duo Boender Top en het trio Kiers, Diepman en Gijs veel beter.
De laatste ronde werd in het huisje gespeeld. Wederom verbazing en ongeloof. Vanderwaalskrachten die een gekko op de muur geduwd houden? Kan nooit!

Dries liet ons nog een rondje rekenen. Fugazi probeerde wat achterstand in te halen en maakte een aantal staartdelingen en had zo het juiste antwoord, het Dries antwoord. Het internet antwoord was fout zei Dries (wat een overbodige opmerking was, alleen het door de vraagsteller opgegeven antwoord telde tijdens deze kwis) maar niemand ging in discussie. Vermenigvuldigen leverde juiste antwoorden op en het werd geaccepteerd.

Het bleef een nek aan nek race tussen de bovengenoemde teams.

Voorafgaand aan de quiz mochten we op een briefje schrijven welke team we de winst toedachten. Dit gaf, indien juist, 10 punten. Doordat team Diepman en Kiers op zichzelf hadden gerekend werd de verrassing aanval van Top kwadraat afgewend. De vraagstellersvolgorde was door niemand 100% goed geraden, Gijs had er een paar zeer moeilijke vragen tussen gezet. De grote winnaars bleven dus Diepman, Kiers en Gijs.
De quizmaster Stefan werd door iedereen bedankt want het was een super toffe avond. Een onder genot van een borrel en een biertje werd nagepraat. Ook werd er over volgend jaar nagedacht. Iedereen had het naar zijn zin gehad en Italië blijft op de bestemmingenlijst staan. Verder was er geen voorkeur. De laatste 100 Euro blijft in de pot, millhill en Top doen een voorstel voor vereniging Urial. En een postface om het doel voor volgend jaar te kiezen.