Alle
Uriallers hebben weer een jaar toegeleefd naar wederom een nieuwe editie (de 14e
alweer) van een van de mooiste “bikkel-events” die Nederland rijk is. Dit jaar
mogen we een nieuwe gast verwelkomen die naar horen zeggen enige ervaring heeft
in de bergen (Hans welkom!)
Nostalgische
gevoelens naar de begintijd van Urial hebben een aantal bikkels ertoe besloten
om eerder op pad te gaan naar: De Dolimieten, het Brenta gebied. Voor veel
Uriallers een nieuwe locatie en natuurlijk behoorlijk gespannen en nieuwsgierig
als het gaat om de moeilijkheidsgraad, het weer en het uitzicht van de
Italiaanse klimsters. Het kwartiermakersteam bestond uit Millhill en Hans, Team
Top en Top en uiteindelijk op het laatst ook Vrielink en Vrielink en Diepman
(VVD).
Onderweg moest
er even ingekomen worden, de kantoorcultuur moest afgeschud worden, de
Urialtaal ons eigen gemaakt worden en zo kwam langzaam maar zeker de stemming
er goed in. Millhill heeft zijn kwaliteitsneusje goed gebruikt en had een keurig
net hotelletje gevonden. Het hotel bleek ook nog een eigen stokerij in bezit te
hebben. Dat zag Top sr.wel zitten en heeft wat Schnapps uitgezocht voor na het
eten. En tsja dan begint het spektakel natuurlijk pas goed; de verhalen komen
langzaam maar zeker op gang, de vunzigheid hangt al in de lucht en iedereen
weet wat er deze week kan gaan gebeuren. In afwachting van team vvd die ook nog
gaan langskomen kwam de stemming er als vanouds weer lekker in.
VVD kwam om
uur of tien het terrein van stokerij opgedraaid. Het bier was al besteld, en
het proosten onder luid gegrom kon beginnen. Wat is weerzien van Uriallers toch
mooi! Top Sr en Hans verlieten de praattafel om wat rust te pakken, die zullen
wel gedacht hebben; dit beloofd nog wat. De generatie na hen had nog energie
voor tien en de totale gehele Carbagerun werd nog eens flink overgedaan.
Precies, stipt
en punctueel om 0730 uur zaten de Uriallers het ontbijt te keuren. Tot
overmatig genoegen werd er boven het buffet een Stihl kettingzaag klok ontdekt.
Fantastisch mooie lui die stokers. Moeten we de volgende editie toch maar eens
nadenken over een camping naast een dergelijke stokerij.
Om 0830 werd
de Autobahn (ja van die Fahren) opgezocht. De rit naar deBrenta werd in een
soort mini-kolonne achter elkaar voortgezet. Tegen 10 uur liet de kolonne een
Burger King rechts liggen door er links voorbij te rijden, waardoor een zucht
van verlichting door de VVD auto ging. Het ontbijt lag nog vers in het geheugen
en een Big King XXL zou het halen van het dagelijkse droge worst
consumptiequotum in gevaar brengen. Later werd dit incident gezien als een
onder het tapijt schuif actie. Enfin…
De reis
verliep voorspoedig tot rond 14:00 de eerste Stau zich meldde. Vrijwel meteen gooide
Team Top de deuren en klep open en blies Watermät met Bullit wat leven in de
spreekwoordelijke brouwerij. Stau dancing van carbagerun niveau. We waren
immers niet in een brouwerij en als dat wel zo was dan was er leven in gebracht, niet geblazen. De muziek blies
uit de speakers, vandaar deze woordkeuze. Mocht er naar aanleiding van deze
dichterlijke vrijheid mensen in gewetensnood raken of anderszins in de war
raken dan betreuren wij dat.
Kiers en
Fugazi trachtten ondertussen tevergeefs voor niets contact te zoeken en door te
geven waar zij waren en uit te zoeken waar het andere team zat. De Deutsche
Telekom werkte niet mee maar het was duidelijk dat ze ongeveer 60 minuten
achter ons reden maar dat de verrekte Stau tussen ons in steeds groter groeide.
De ETA bleef onvoorspelbaar wisselvallig, en viel in de range tussen 18:00 en
22:30.
Achteraf
bleek dat de navigatie van Fugazi ingesteld stond op “zuinigste route” i.p.v. “snelste
route”. Op zich geen probleem, behalve dat het systeem zich gedroeg als een
nerveuze vrouw zonder richtingsgevoel….
Na de
Brennerpas (waar Dries met creditcard een nieuw wereldrecord tolpoortjes
passeren liet noteren) en een paar uur geslinger in de bergen waren we de
camping op een uur genaderd. Het was tijd voor het jaarlijks terugkerende
evenement “Boodschappen à la Urial”. Voor diegenen die niet bekend zijn met dit
evenement een korte uiteenzetting van de spelregels.
- Alle aanwezige Uriallers doen mee
- Van tevoren wordt niet eerst afgesproken wat er nodig is
- De hele supermarkt is hunting ground
- Er is 1 enkele kar
- De kar volgt een random route die door geen enkel patroon te beschrijven is
- Iedere Urialler stuift na binnenkomst een kant op
- De kar vult zich automagisch met alles wat de eerste dag nodig is.
- Als de kar vol is komt de vraag “Hebben we alles?”. Het enige juiste antwoord op die vraag is “Volgens mij wel. Hebben we wel genoeg bier en vlees?”
- . Alle Uriallers melden zich bij de kassa. Tijdens het wachten wordt de kar afgetopt met artikelen die ook nodig zijn.
- . Nadat de schatzmeister heeft afgerekend is het evenement afgelopen en wordt de buit over de auto’s verdeeld. Bij aankomst op de camping komt de buit op magische wijze op de juiste plek.
Dit jaar was
geen uitzondering. Alle Uriallers, inclusief de nieuwe aanwist, hebben zich
uitstekend aan de spelregels gehouden en in 22.32 minuten was de kar gevuld en
werd het sein “kar meester” gegeven.
Het laatste
uur werd onofficieel het startsein voor de Urial Rally gegeven. Arnold en Hans
voorop, aangeduwd door een met de lampen knipperende VVD en op derde positie
Team Top die bergaf licht in het voordeel waren omdat dan de accu voor het
onvermijdelijke stijgen weer werd bijgeladen. Vooral bergop was het lastig om
de maximaal toegestane snelheid te halen. De Renault Safrane zoop olie en had
te kampen met oververhitte remmerij die tot in de auto van Team Top geroken
werd. Bij aankomst in Fae had de Safrane net als in een echte rally rokende
voorwielen.
Het opzetten
van de tenten en kwartier maken in de chaletjes verliep voorspoedig. Stefan, Boender, Gijs, Kiers en Fugazi meldden
zich en Stefan kreeg een brede grijns op zijn gezicht toen hij vernam dat hij
bij Kiers op de kamer mocht slapen. Verder geen vragen over gesteld. Terwijl
iedereen de laatste hand aan het inrichten van zijn slaapplek legde was Hans al
begonnen met de vanaf heden legendarische Pasta Gorgonzola à La Hans. De eerste
vraag die zoals altijd door iedere Urialler tijdens het koken stelt is: “Is dat
wel genoeg? “ werd door Hans beantwoord met een overtuigend “natuurlijk wel”. Dat
klopte. Nipt. Hans was verrast, ervaren Uriallers niet. Het eten was eigenlijk
de vuurdoop voor onze nieuwe Urialler. Niet lang na de eerste hap werd het
angstig stil. (en dat is een bijzonder goed teken). De Uriallers keken elkaar
eens diep in de ogen en de kreten en grommen die verder geen uitleg behoeven
lieten blijken dat het eten goed bevallen is, zowel qua kwantiteit (eigenlijk
het belangrijkste) als qua kwaliteit. Na het eten bleek dat tijdens “Boodschappen
à la Urial” wederom een heldere geest aan het toetje had gedacht. Hulde.
Na het eten
was er tijd voor Bier und Schnapps. In de supermarkt werd Diepman, overmand
door het aanbod van onbekende biersoorten, geïnspireerd tot het in gang zetten
van een bierproeverij. Er was Forst, Birra Manetti en natuurlijk de vervanger
van Stiegl; Peroni, waarbij vermeld mag worden dat de Birra Manetti in flessen
van 66cl kwam. Na de proeverij was het tijd voor Schnapps van vorig jaar die
Stefan braaf een jaar lang had bewaard. Rond 22:30 trok de eerste Urialler
richting slaapplek, waarna de rest van de groep kort daarachter volgde.
Millhill, Boender en Rik ondernamen nog een poging om de lokale kroeg te
openen, maar de weerstand van de gesloten deur bleek te groot.
Rustige
nacht. Dat wast. Dries en Diepman werden gewekt door huilende koters. Het
blijft een camping. Top en Top werden hardhandig gewekt door een Dolle Dries.
Het blijft Urial, een bikkel slaapt niet uit als de rest dat ook niet doet!
Het uitstekende
ontbijt bestond uit verse en minder verse broodjes, waarbij de verse variant gretig
aftrek vonden en een sommige ervaren Uriallers naast het net viste. Een
prachtige selectie vlees en kilopot Nutella die tijdens de boodschappenrun de
kar hadden gehaald werden verorberd. De koffie werd door Gijs verzorgd en
Arnold probeerde zijn koffie uit KaapVerdië en espressoapparaat. Eerste
testresultaten werden opgenomen in de annalen als “Wat een bocht. Ptoei.”. De koffie
is niet langer onder ons, van het espressoapparaat is verder niets vernomen.
Morgen zien we verder
Na het
ontbijt was het tijd voor het eerste tochtje. Bij de balie van de skilift,
moest Top Jr. in zijn beste Italiaans uitleggen dat er een 65 plusser en een
kind bij zat. Paspoorten werden er niet overlegd, gewoon die korting berekenen.
Door het vrouwtje eens even goed doordringend aan te kijken, was het natuurlijk
snel geregeld. Toen een rustig inlopertje waarbij de Uriallers in twee karretjes
met een kabelbaan omhoog werden gehesen. Er werd een rondje gelopen, bak water
op de kop gehad, regenjassen en poncho’s
(was dat niet Spaans?) getest en goed bevonden en na het buitje prima
gelopen en opgedroogd. Bij aankomst in Madonna di Campiglio werd kort overlegd
of de koffie hier bij de tent gedronken zou worden. Dries gaf de doorslag
waarna werd plaatsgenomen op het terras. De bediening was charmant, het eten
was goed en het bier smaakte prima. De koffie werd overigens overgeslagen.
Bij aankomst
op de camping werden de stoelen op rijtje in de zon gezet en gingen de
passionada’s zich tegoed aan het wel verdiende zonnetje. De buurvrouw had zich speciaal
voor de gelegenheid in een rood rokje gestoken wat door de Uriallers eens flink
beoordeeld. De rapportcijfers varieerden van een krappe voldoende tot niet in
cijfers uit te drukken beoordelingen. Uiteindelijk werd er goedkeurend grommend
de aandacht verplaatst naar discusierende Italiaanse scouts. De bierproeverij
met grote en kleine flessen bier werd voortgezet en de middag werd
gecomplementeerd door de eerste droge van worst van Rik.
Dan toch: Een
legendarisch moment: Top en Diepman succesvol met ICT. Het blog moest worden
bijgewerkt en Top had een begin gemaakt op zijn telefoon. Dit moest op de
laptop komen en om een lang verhaal kort te maken: geheel tegen de verwachting
in is dit gelukt.
De flesjesvoetbalwedstrijd
Gijs vs Dries bleef onbeslist. Wel moet vermeld worden dat Dries met bebloede
elleboog en Gijs met groene knieën en bloed van Dries op zijn shirt het
slagveld verlieten. Gijs was getart maar niet gebroken. Dries had gebloed maar er
was geen slagader geraakt. Een echte Urialler gaat immers door tot ie klaar is
of niet meer kan en dan verder is gegaan tot het einde. Het is tot op de dag
van vandaag niet duidelijk wie opgaf. Er is dus een rematch in het
vooruitzicht.
Eten werd door
Stefan, Boender en Rik verzorgd. In Italiaanse stijl werd gekozen voor pasta
met buikspek en bakken groente. Er kwamen 3 grote pannen waar na een half
uurtje ca 20 gram van overbleef. Voor Urial begrippen is dit veel maar niet ongebruikelijk.
De ervaren lezer weet dat het over de 20 gram gaat, niet over de drie pannen.
Omdat Gijs
nog niet genoeg had gevoetbald daagde hij Arnold uit. Gijs hield stand. Gijs kreeg
versterking van Diepman en Arnold hield stand. Rik voegde zich bij Arnold en de
wedstrijd ging gelijk op. Top houd niet van gelijkwaardige wedstrijden (die win
je namelijk moeilijk) en meldde zich ter completering van Rik en Arnold. Gijs
en Diepman moesten twee keer de fles rechtopzetten maar slaagden er ondanks de
overmacht in om een keer tegen te scoren en stand te houden. Rik moest zwaargewond
worden afgevoerd, het was niet duidelijk of zijn teen behouden kon worden. De wedstrijd
werd gestaakt bij stand 3-4. Volgens Gijs betekent dat niet dat Arnold, Rik en
Top gewonnen hebben omdat Diepman en Gijs niet opgegeven hebben. Er is dus
wederom een rematch in het vooruitzicht.
Bij
terugkomst aan de tafel zat Rik met een bleek gezicht naar een overmatig
bloedende teen te kijken. Het was maar een klein sneetje. Dokter Diepman deed
er een pleister erop, kusje was niet nodig, tot de teleurstelling van Rik.
Dries was na
al dit culinair en sportief geweld toe aan zijn dagelijkse kopje koffie en
stelde voor om naar de campingstube te gaan. Daar voltrok zich een tweede
wonder: Top en Diepman deelden een internetverbinding met succes. Dit is
bijzonder omdat Top en Diepman een waardeloos track record hebben als het gaat
om het halen van doelen waar techniek een factor van betekenis zijn. Daarnaast
zijn Top noch Diepman in het verleden in staat gebleken om iets te delen. Na
het allerlaatste rondje, hebben de Uriallers er toch nog een
allerallerallerlaatste rondje uitgesleept. Alleen het broodnodige stopcontact
bleek de waard te veel. De sluitingstijd is -1,5 uur. Dat werd in ons perfect Drents
medegedeeld…
Het
daadwerkelijk einde van de avond, stuitte zoals veel Urial edities op een
verassing. Dries meldde zich als afmelder van de nog lang niet eindigende
avond. Mannen, ik ben moe, ik ga naar bed ??@#$% Huh! Wat?? Dries die na een
inloopdagje moe is?? We weten natuurlijk wat dat betekent; Dries (aka Gries) is
zich aan het voorbereiden op de monster- dagen en nachten die nog gaan komen in
het ozo opgewonden Italia.
Vooralsnog
zijn de echte mannelijke Uriallers druk bezig allerlei alcoholische en
calorierijke versnaperingen in de mannenhut op te maken. Op naar de volgende
dag, waarvan de echte Urialler zegt; de tweede dag onderscheiden de mannen zich
van de Uriallers. Wat dat betekent weten alleen de Uriallers die allang
onderscheiden zijn…
