Dag 2 - Kalser Tauernhaus

Vandaag ontbijt in de superdeluxe partytent van Diepman, waar iedereen onder past, inclusief 4 tafels. Perfect onbijtje met 'overige' broodjes en 1 voor één kwamen de Urialers uit de tenten. Qua quotes liep het al ruim vóór er enige actie was. Vooral vanuit het Exloose kamp. 

Op een gegeven moment, toen iedereen de broodjes op had, kwam het sein: we gaan lopen. Daar komen we tenslotte voor. Dus kregen we maarliefst 30 minuten om alles bij elkaar te pakken en gereed te maken voor vertrek. Dat lukte prima en weldra liepen we bijna compleet de camping af. Er was slechts 1 persoon die wist waar we naartoe liepen en daar liepen we dan ook zonder problemen achterna. Het ging makkelijk, bergaf. Echter uit verhaal van de man aan kop bleek dat het de bedoeling was precies de andere kant op te lopen. Na enig doorvragen bleek dat er iets mis was in orientatie, danwel met logica. Hoe dan ook; de kaart gaf hier de uitkomst; we waren precies de verkeerde kant op aan het lopen. 

Net zo vlot als we 20 minuten de verkeerde kant op liepen, gingen we weer terug naar het startpunt; heuvelop. Nu klopten de bordjes ook en waren we mooi onderweg naar de juiste plek. Het doel was het Kalser Tauernhaus. Via een mooi breed grindpad, waardoor gezellig naast elkaar lopen en praten mogelijk was, ging het omhoog. Tot het tunneltje waar we met de jeugd, maarliefst 4! natuurlijk wel doorheen moesten. Erg leuk, paar honderd meter in het pikkedonker en enkel verlicht door wat mobiele telefoon lampjes. Erg leuk

In de hut waren 2 tafels vrij in verschillende ruimtes, dus de groep splitste zich op en bier en eten werden besteld. Worsten, kaiserschmarren en daarnaast een gerecht wat ons ergens aan deed denken, zie foto. De gerechten waren overigens wel erg conform de afbeeldingen in de menukaart. 

De terugweg verliep bijna vlekkeloos. Fugazi had zijn jas om zijn  middel en bij het wat stijle gedeelte bleef zijn capuchon achter een leuning hangen. Hij greep er naar en verwondde daarbij zijn hand, gelukkig was er nog 10 jaar oude pleister in de buurt, waarvan een aantal stukjes nog voldoende plakten om op de hand te blijven zitten. Gelukkig maar. 

Maarten en Thijmen liepen via de avontuurlijke route, kort langs het water. De twee hadden erg veel lol. 

Op ons kamp stond bij terugkomst nog een extra auto! Jaco en zijn vader Johan waren inmiddels gearriveerd! Eindelijk compleet. De dampen hingen nog in het dal, ze waren echt pas net aangekomen. Overt timing gesproken. De drie sterren bungalow werd vlot en vakkundig opgericht. Ondertussen ging in de partytent chef Stefan alvast aan de slag met de 2e maaltijd. 

Op het inmiddels lege veld beneden vond onder de bezielende leiding van Henk Jan een soft- en honkbal feest plaats. Hij had de hele voorraad ballen en handschoenen van zijn school meegenomen zodat er naar hartelust gegooid en gevangen en geslagen werd. Ook 2 Duitse jongens deden enthouasiast mee. Thijmen bleek een natuurtalent te zijn. 

Ondertussen gaf Stefan het sein 'brand meester'. En wederom was het een succes. Witte bonen in tomatensaus, op smaak gebracht met courgette, wortel, paprika en verschillende soorten worst. Dit werd geserveerd op een tortilla, een prima combi na een eerste dag in de bergen, een mooi inlopertje en een lekkere beloning. 

Het zal voor de lezer wel saai zijn maar na het eten is er zonder duidelijke orde, opdracht of afstemming een team bezig met afruimen en afwassen. Bij terugkomst van het afwasteam zat er inmiddels een koffieteam een bakkie koffie te zetten. Mooi hoe alles organisch verloopt. Top heeft voor morgen een mooie route uitgezocht, om 8 uur op. Henk Jan heeft op het nippertje maarliefst 3 broodjes voor iedereen besteld voor morgen! Verwennnerij!

Dag 1 - Heenreis

Welke team vertrekt als eerste? Het lijkt toch wel de Randstad-clan. Een vroeg bericht op de app doet de ander teams rillen. Maar ook combi Vrielink & Vrielink lijkt vanuit een onbekende bestemming al vroeg op pad. Het team Groningen-Drenthe heeft last van vette mist en moet daardoor wat toegeven op de vertrektijd, maar... zitten met een bijna uitpuilende bus met een surplus aan bolletjes ham-kaas en koffie op rozen. Team Arnhem is de grote onbekende, niemand weet van hun strategie en de andere teams vrezen voor een ongenadig pak slag als het gaat om de koppositie. En ja hoor, voorbij de helft van de afgelegde kilometers, worden ze gespot. Een bril en een klein blond mannetje voorin verraadt hun positie. Ze zwaaien nog wel vrolijk, maar in hun ogen is duidelijk de agressie te zien. De Jazz lijkt vriendelijk, maar de rest van Uriallers weet wel beter. En dan slaat het noodlot toe, de vertrouwde Urial bus laat berichten zien die ook nog eens een keer de bus laat stotteren. De lekkere pk’s zijn verdwenen en er moet worden overgeschakeld op plan B. Rustig cruisen en zeker niet te veel willen, totdat... alles weer als normaal is?? Er wordt een boks gegeven, de snelweg afgereden en de pk’s rollen weer de bergen over. Wat een heerlijkheid, voor niets zorgen gemaakt. Zo lijkt het, want na een uurtje batsen over de bergen, komt opnieuw de ellende terug. Geen power en al helemaal niet de berg op. Top (aka Hamiltop) moet alle zeilen bijzetten om de Urialbus naar het nieuwe basecamp te leiden. En dat lukt, met het laatste beetje stuurmanskunst weet Hamiltop de Urialbus precies op basecamp te manoeuvreren. Zweet in de bilnaad, maar wel fucking gehaald. En... ook nog als eerste. Even terug in de tijd, er moeten zoals boodschappen gehaald worden. Op de app worden de voorliggers gespot al weet niemand nu echt wie waar precies rijdt en wie wel en met name ook waar nu die vervelend file heeft moeten trotseren. Met bijna morse-codes wordt uiteindelijk het bier verdeeld en master-chef Stefan ontfermt zich over het eten. En dat, beste Urial-vrienden, is altijd een zekerheidje.

Dag 0 - de dag voor vertrek

As always is dag 0 de apotheose van alle dagen daarvoor. Het hele jaar broeit het Urial verlangen uiteindelijk uit naar concrete en soms wat last minute activiteiten. Wie neemt wat mee, heb ik voldoende tijd om in te pakken, past alles wel in de auto, heb ik überhaupt een auto, heeft iemand de routes al bekeken, waarom zit dit en dat niet in mijn kratje, een checklist is inderdaad ook wel handig, oh kut de gasfles is leeg, er moet nog prut naar Boender, zijn zo maar een paar hersenactiviteiten waar de Uriallers mee te maken krijgen. Mill die de gefragmenteerd langzaam maar zeker de input moet zien te kneden tot een gestructureerd overzicht, heeft het toch maar weer met klotsende oksels voor elkaar gebokst. Zo nu weten we allemaal wie met wie vanaf waar met wat naar toe rijdt. En het mooie is dat dit eigenlijk de halve waarheid is. Lekker toch, een beetje een verassing hier en daar. De laatste nacht is de nacht waar de ware Urialler nog eens goed de vorige edities de revue laat passeren, door het Urial-gevoel in zijn aderen te laten voeden en met een oerkreet de nacht bevuilt. 

Terugreis

Korte blog, later meer. Iedereen is veilig op zijn aankomstadres aangekomen!

Dag 7 - Lasörlinghutte

Vandaag zijn we naar de Lasörlinghutte geweest. De broodbus stond al weer keurig om 7.30 op de camping, de koffie was al weer gezet en als een gesmeerde machine vertrokken 4 bolides richting parkeerplaats Rain in Virgen.

Daar bleken de eerste meters van de 1100 te overwinnen meters behoorlijk pittig, de kuiten waren blij dat het de laatste dag was. Er was gekozen om bij elkaar te lopen, dus in een mooie colonne liep het omhoog. Na de eerste stijle wandelpaden liepen we vervolgens over de brede grindweg verder. Dat gaf de gelegenheid om mooi met elkaar te spreken.

Onderweg werden de diverse bijenstallen op de foto en film gezet door bijenhouder millhill en ook werd een Alm bezocht door Boender en millhill. Er werd al vermoed dat dit het bewuste hutje was waar we de schnaps hebben gehad en dat bleek ook zo te zijn. Hier werd een mooi blok kaas gekocht voor thuis.

De laatste 400 meter stijgen was vervolgens weer op vertrouwde alpen paadjes, prachtig tussen de bosbessen struiken door.

De hut ligt prachtig en het is een mooie hut. Het eten smaakte fantastisch. Boender en millhill zagen dat dit wel eens de laatste kans voor Kaiserschmarren zou kunnen zijn en dat smaakte geweldig. 

Fugazi die het ook helemaal tot de hut had gered, met enige aanmoediging van Dries, had een soepje besteld die in een enorme kom werd geserveerd. Verder smaakte het bier goed. 

Terug naar beneden was het saai, een lange route naar beneden, zelfde weg terug, hier is zonder overnachten geen rondje te maken. 

Diverse Uriallers zetten een sprint in voor het laatste stuk. 1 voor 1 vertrokken de auto's, terug naar de camping en een koude fles bier. En nog een mooie verrassing van Boender die voor iedereen een mooie zonnehoed had met Urial logo. Dank Boender!

Na het welverdiende biertje begon het grote opruimen. Tarpen ingevouwen, touwtjes opgerold, bekers en bestek bij elkaar gezocht en tussendoor nog even de tent op ruimen en douchen. We hadden het er druk mee en waren nipt op tijd bij de Islitzer alwaar we een geweldig diner hadden met een mooie speech van Janwillem die een aantal hoogtepunten aanhaalde, bijvoorbeeld dat we nu 2 nieuwe generatie lopers hadden, wat geweldig is!

Het licht ging overal vroeg uit; morgen gaan de eersten proberen om 5 uur te vertrekken.

De 20e editie was een super editie. Eentje die bij aanvang in het water dreigde te vallen maar op een of andere manier zijn we daar erg goed doorheen gekomen en hebben we flink ons best gedaan. Urial waardig zeggen we dan!

Dag 6 - Ruhetag? Clarahutte!

Vandaag eindelijk Ruhetag! Mathieu keek er al dagen naar uit en hij telde letterlijk de minuten af. Het zou onwaarschijnlijk hard regenen en we hielden er rekening mee dat we de hele dag onder de tarp zouden zitten.

Bij het opstaan, op willekeurige tijdstippen, bleek dat er een blauwe hemel te zien was en een zon. Dit was niet conform de 7 verschillende apps, het was gewoon mooi weer. Er werd rustig ontbeten, Dries bakte nog een worstje voor iedereen, met kaas en spek, een mooie basis voor een rustdag. Of niet! Top en Boender stonden plots met de rugzak klaar om een tocht te gaan doen. Oe, ja, goed idee, wanneer gaan jullie? NU! Oh jee, ok, we gaan de boel bij elkaar grijpen. Dat was nog niet te makkelijk want Frau Dorer had schoenen versleept van de kelder van het Gasthof naar de kelder van het Bauerhof, nebenan. Uiteindelijk, na wat gemopper omdat millhill er altijd wat langer over doet, ging een mooi ploegje van 5 personen onderweg naar de Clara hutte. Gewoon, omdat het mooi weer was. Met een redelijk tempo werden de trappen bij de waterval bedwongen en al snel kwamen we in het gedeelte waar de pataslippers niet meer kwamen. Dit liep beter. Het viel onderweg op dat er veel  sneeuw lag en dat ook hier veel lawines en stormen zijn geweest.

Bij de Clarahutte aangekomen regende het wat en was er ook een flinke wind. 

Door diverse omtandigheden zag de ploeg zich genoodzaakt om via een aantal omtrekkende bewegingen te verplaatsen naar een tafel naast een tafel met bergbeklimmende dames. Daar was het goed toeven en werd er een bergsteigeressen genuttigd. Het toetje werd een Moanstrudl, op advies van een van de dames die door Janwillem gered was van een enorme rups die in haar haar aan het wandelen was. Het bleef bij dit contact en wat onrustige blikken heen en weer.

Ondertussen kwamen er vanaf de camping diverse plaatjes binnen van driepoten en gietijzeren pannen. En flessen bier. Dat zou dus wel goedkomen!

En na terugkomst van de 5 klimmers bleek dat inderdaad geweldig voor elkaar te zijn. Mathieu had een geweldige spekjessoep met mosterd gemaakt, ook wel mosterdsoep genoemd, echt super! Daarna een boeuf stroganof die al 6 uur had opgestaan en een pasta er bij. Wederom een fantastisch diner! Overigens moet hierbij nog vermeld worden dat bij klachten of zeuren een adje genomen moest worden van zogenaamde Asbach vloeistof. Niet lekker, wel gezellig :-)

Thijmen zorgde tussen de gangen door voor wat spektakel met popcorn. Diepman had weer zijn marshmallows en -stokjes meegenomen, lekker hoor! Jan kon aan de smaak nog niet echt wennen, maar taai was het niet.

Na wat sterke verhalen in de aufenthaltsraum was de dag ten einde. Morgen als het goed is de laatste tocht. Omdat ook de Sajat Kopf niet fatsoenlijk te bereiken is (alleen vanaf de Johannishutte) gaan we morgen naar de Lasörlinghutte.

Dag 5 - Bonn Matreier hutte

Door wat gestommel rond 5 uur in de ochtend waren een paar Uriallers even in de war: wekker gemist? Gaan Top en Boender al brood halen? Nee, vals alarm. Het bleek dat de Schoonebeker avond tot ongeveer dat tijdstip had voortgezet. Het bleef nog rustig tot rond 6.45 de wekkers gingen voor een volgende dag wandelen. Op twee luchtbedjes snurkten nog 2 Uriallers hun roes uit. 

Over het algemeen verliep het ochtendritueel verder soepel en het is duidelijk dat iedereen de routines heeft geoptimaliseerd. Rik stond tijdens het eten plots aardig vrolijk in het kamp en hij had verrassend snel zijn spullen gepakt. Pas toen de bus van Boender vol Uriallers klaar stond voor vertrek kwam Dries uit de veren, die dacht dat de broodjes waren aangekomen. Hij bedankte voor de lift en zei dat hij zijn eigen plan zou trekken. 

De lucht hing vol wolken en echt goed zag het er allemaal niet uit. Toch bromden 3 auto's richting de parkeerplaats van Walhorn. Daar werden 3 parkeer tickets uit de automaat getrokken en ging het verder via de slingerende bergweg richting parkeerplaats. Redelijk droog werden de eerste meters afgelegd. Door het bos liep het allemaal nog redelijk bij elkaar en er werd besloten om de Bodenalm over te slaan (want die was dicht) en de route naar de Bonn Matreier te pakken, die niet via de Niljochhutte liep. Het werd het verhaal van 10 kleine negertjes. De voorop crew riep al een aantal keren tegen elkaar: wow, dit is wel een kuiten bijter. En dat ging maar door, een behoorlijk pittige en stijle anstieg. Jan besloot eieren voor zijn geld te kiezen en zette de tocht in naar de Niljoch hutte. Gevolgd door Janwillem die toch wat kniepijn had en Jaco die zijn achilles pees in de vernieling had. Fugazi sloot zich ook bij dit team aan. 

Dus er waren nog 8 Uriallers over, onderweg naar boven. Een stukje verder, in een enorm rotsenveld vond Thijmen het wel prima, 2 pijnlijke hakken, nog 400 meter stijgen voor de boeg dat was te veel. Stefan ging uiteraard met hem mee, ook richting Niljoch hutte. 

Dus waren er nog 6 Uriallers over die naar de Bonn Matreier hutte. Dat wil zeggen, 5 Uriallers en een soort spook.

<Hier invoegen verhaal rechtstreekse Niljoch gruppe>

Op de Venediger Höhenweg dacht de groep eindelijk zo'n beetje op de juiste hoogte (2745 meter) te zijn, toen bleek dat aan de andere zijde van de sharte een behoorlijk stijl stukje recht naar beneden was, waardoor er weer een streep door 250 meters werd gezet: dit moest nogmaals overwonnen worden, en nog een stukje er bij. Het was wel ween prachtige tocht, een beetje desolaat, want onderweg kwamen we niet veel mensen tegen.

De hut kwam in zicht en de laatste 100 meters werden overwonnen. Cas was er nu helemaal klaar mee, nam nog een reepje en zette de eindsprint in. Met enorme passen knalde hij naar de hut.

In de hut namen we bezit van een voor het avondeten gereserveerde tafel en we bestelden omeletten met verse paddestoelen, Knödl en nog meer lekkers. 

Er waren op de hut best wel wat mensen die allemaal in de war waren omdat de Uriallers (op advies van de huttewaard) een gereserveerde plek hadden ingenomen. Dat verliep verder zonder ongelukken. De huttewaard zag zijn kans schoon toen hij door kreeg dat Cas (met Omelet én soep) nog steeds hongerig uit zijn ogen kreeg. Hij vroeg of er nog koffie en apfelstrudl moest komen. Naja, dat hoef je niet te vragen, en dat werd ook lekker opgegeten, met een heerlijke hoeveelheid vanille saus. Nog steeds vinden de mensen op de hut het vreemd (maar heel fijn) als de schatsmeister roept: alles zusammen. 

De afdaling was wat meer geleidelijk en zonder al te veel problemen bereikten ook de 6 de Niljochhutte. Een prachtige hut, met vrolijke en frisse bediening. We gingen daar volgens dit prettige stel veel te vroeg weg en moesten beslist morgen terug komen. Kennelijk zagen zij wat in de groep wat we zelf niet echt zagen: energie. Het niveau van energie was namelijk gemiddeld erg laag. Niet in de laatste plaats vanwege de Schoonebeker avond.

De rechtstreekse Niljohch gruppe had perfect geregeld dat er 2 auto's achter gebleven waren om voor retour transport te zorgen. De Camping crew had al flink ingeslagen voor een eenvoudig edoch voedzaam diner bestaande uit salade, malse kipfilet en pita broodjes. Een en ander werd op de braai van Jaco (en door Jaco) bereid en het smaakte magnefiek met een ruime sortering aan sauzen. 

In de aufenthaltsraum werden de gitaren gestemd en speelden Mathieu en Stefan allerlei vrolijke deuntjes. Dat gaat zo:

Oh ja, ik ken deze, *pling pling* oh ja, die ken ik ook *pling pling* en kun je ook deze? Ja *plong plong* *pling plong* en zo werden alle eerste akkoordjes van diverse nummers afgewerkt, weinig nummers haalden het tot het eind. Zelfs Heroes van Bowie werd vervroegd afgebroken terwijl er 2 Uriallers zelfs de karaoke versie op Youtube hadden opgezocht. 

Bij Mathieu nam gedurende de dag de vrolijkheid toe omdat hij elke minuut dichter bij de rustdag kwam, waar hij erg naar uit kijkt. 

Wij ook, want dan gaan er 2 driepoten neergezet worden, met gietijzeren pannen er boven waarin lang en goed vlees wordt gestoofd. Zo krijgt iedereen langzamerhand zin in een rustdag en ook hier in de aufenthalsraum is het weer 10 kleine negertjes, er zijn er nu nog 5 en weldra zijn dat er 4 en zo voorts. Tot morgen!

Zo stijl ging het naar beneden, 200 meters bam weer weg...